เหล่าฮูหยินรีบออกจากห้องไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่ากวาดสายตามอง และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “สะใภ้สอง เจ้าไม่จำเป็นต้องลำบากใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เสี่ยวชีควรรับรู้ พูดให้นางกระจ่างเถอะ”
ฮูหยินสองถอนหายใจด้วยความโล่งอกและตอบตกลง “เจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเดินไปนั่งตรงกลาง “แม่นมถง พูดเถอะ!”
แม่นมถงเช็ดน้ำตาแล้วเล่าออกไป “เมื่อคืนฮูหยินนอนไม่หลับจึงไปคัดคัมภีร์ให้เสวียนหนี่เหนียงเหนียงที่ห้องสักการะเจ้าค่ะ จนกระทั่งยามสี่ฮูหยินเห็นว่าปิงซินง่วงแล้วจึงให้นางกลับไปพักผ่อน ฮูหยินบอกว่าหากนางง่วงนางจะกลับไปพักผ่อนเอง ในตอนเช้าไม่รู้ว่าข่าวลือมาจากที่ใด บอกว่าคืนนั้นนายท่านหกไปที่สวนอวี๋ฟางแล้วถูกฮูหยินแทงจนได้รับบาดเจ็บ”
“บ่าวตำหนิพวกสาวใช้ที่พูดข่าวลือพวกนั้นแล้วไม่สนใจ ใครจะรู้ว่าตอนสายก็ได้ข่าวว่าฮูหยินหกทะเลาะกับฮูหยินผู้เฒ่า…”
ทุกคนมองไปที่ฮูหยินหก ฮูหยินหกก้มหน้าลงและไม่พูดอันใด
“ทะเลาะเรื่องใดบ่าวเองก็ไม่แน่ใจ แต่ข่าวลือนี้แพร่กระจายเป็นวงกว้างมากเกินกว่าที่ผู้ใดจะรู้ บ่าวรู้สึกไม่สบายใจจึงไปที่ห้องสักการะเพื่อไปหาฮูหยิน บ่าวเรียกอยู่นานแต่ไม่มีเสียงตอบรับจึงเข้าไปดูแล้วก็พบว่าฮูหยินได้…”
แม่นมถงร้องไห้ออกมาอีกครั้ง หมิงเวยมองอย่างเย็นชาตั้งแต่เดินเข้ามา นางไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาสักหยด เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จริงๆ แล้วเป็นเรื่องไม่ดีที่ไม่ควรนำมาพูดต่อหน้าทุกคน คำพูดของแม่นมถง
