กๆ!”
ฮูหยินสี่มองนายท่านสี่ที่ไม่พูดอันใดออกมาสักคำจึงเปิดปากพูดออกไป “พาน้องหกไปรักษาบาดแผลก่อนเถอะ! เลือดไหลออกเยอะเพียงนี้เกรงว่าจะตายได้!”
“ใช่!” นายท่านสองพูด “ในเรือนเรามีผู้ใดตายไม่ได้อีกแล้ว”
หลายคนพูดโน้มน้าวเช่นนี้แล้ว ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าจึงพยักหน้าตอบรับ “ยกเขาขึ้นมาก่อน เจ้าลูกเวรนี่! ข้าไม่น่าให้กำเนิดเขาเลย!”
พูดไปแล้วนางก็ร้องไห้ ทุกคนในห้องนี้ ไม่ร้องไห้ ก็โน้มน้าว
และแล้วละครฉากนี้ก็ดำเนินต่อไป
………………………………………………..
