งแล้วคุกเข่าลง ‘ตุบ’ กล่าวโทษตัวเอง “ท่านพ่อได้จากไปแล้ว พี่ใหญ่ก็ไม่อยู่ที่นี่ ลูกในฐานะพี่สองกลับไม่สามารถรับผิดชอบในการสั่งสอนอบรมน้องชายได้ ลูกเองก็ยากที่จะพ้นคำครหา! โปรดท่านแม่ลงโทษลูกด้วย”
คนทั้งห้องคุกเข่า นายท่านสี่จึงคุกเข่าลงอย่างเงียบๆ เขาไม่พูดอันใด เพียงแค่ก้มหน้าท่าทางเหมือนคนรู้สึกผิด
ในตอนนี้มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ หนึ่งคือหมิงเวย อีกคนก็คือแม่นมถง ตั้งแต่ฮูหยินหกเริ่มพูด หมิงเวยไม่ได้พูดอันใดออกมาสักคำเดียว
นางมองเหล่าฮูหยินที่ขอรับโทษทีละคน มองนายท่านหกที่ถูกเฆี่ยนปางตาย มองนายท่านสองที่กำลังทุกข์ใจ นางมองคนเหล่านี้ แต่ละคนดูเศร้าโศกเสียใจ
แม่นมถงยังคงยืน หากคุณหนูไม่คุกเข่า นางก็ไม่คุกเข่า
“เสี่ยวชี! ย่าขอโทษเจ้าด้วย!” ฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตาไหล และยื่นมือไปหานาง “ย่าไม่สั่งสอนท่านอาหกของหลานให้ดีจนทำร้ายหลานกับท่านแม่ของหลาน!”
หมิงเวยยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ สีหน้าของนางไม่แสดงอาการใดๆ ไม่มีน้ำตาไหลออกจากดวงตาสักหยด ซึ่งทำให้การแสดงครั้งนี้ดูไม่สมบูรณ์เล็กน้อย
ฮูหยินสองเช็ดน้ำตา “เด็กคนนี้คงตกใจมาก ท่านแม่ต้องดูแลตนเองให้มาก น้องสะใภ้สามจากไปแล้ว เสี่ยวชียังต้องการให้ท่านคอยดูแล นางจะได้ตายตาหลับเสียที”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอันใด แต่มีน้ำตาบนใบหน้า
“ท่านพี่! ท่านพี่เจ้าคะ!” ฮูหยินหกร้องลั่น นายท่านสองยื่นมือออกไปตรวจ แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป “น้องห
