นหลังของนายท่านหกอย่างแรง
นายท่านหกร้องเสียงหลงเสื้อผ้าของเขาไม่หนาเลือดจึงไหลซึมออกมาทันที
ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาลง และหันหน้าไปทางอื่นอย่างทนไม่ได้ นางกัดฟัน และไม่พูดอันใดราวกับว่าตั้งใจจะให้นายท่านหกได้รับบทเรียน
ไม่มีผู้ใดส่งเสียงมีแต่เสียงตีที่ฟังแล้วรู้สึกอึดอัด กับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของนายท่านหก แผ่นหลังของนายท่านหกมีเลือดไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ไม้เรียวชุ่มไปด้วยเลือด
ในที่สุดนายท่านหกก็พยุงตัวเองไม่ไหว และล้มลง
“ท่านพี่!” ฮูหยินหกร้องอุทานแล้วรีบเข้าไปหา
“สะใภ้หก!” ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงตะโกนเรียกอีกฝ่ายใบหน้ายังคงหันไปทางอื่น น้ำเสียงของนางหนักแน่น “นี่เป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับต่อให้ถูกตีจนตายก็ต้องยอมรับ!”
ฮูหยินหกร้องไห้อย่างขมขื่น นายท่านสองตีต่ออีกไม่กี่ครั้ง ในที่สุดเขาก็หยุด น้ำเสียงของเขาทั้งเศร้าและเจ็บปวด “เมื่อครั้งที่ท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านได้ตั้งกฎของตระกูลขึ้นมา หากลูกหลานคนใดทำผิดครั้งใหญ่ ต้องถูกโบยสามสิบไม้แล้วไล่ออกจากตระกูล เห็นแก่ภรรยาของเจ้าที่อ่อนแอ และบุตรที่ยังเล็ก ซ้ำตนเองยังกลายเป็นคนไร้ค่า ไล่เจ้าออกจากเรือนโดยไร้ภรรยาและบุตรนั้นพักไว้ก่อน แต่หลังจากนี้ไปเจ้าห้ามคิดที่จะออกจากเรือนอีก”
ฮูหยินผู้เฒ่าหันกลับมา น้ำตาคลอเบ้า “เป็นเพราะข้า เป็นเพราะข้าที่สั่งสอนเขาได้ไม่ดี…” เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้ ทุกคนในห้องก็หลั่งน้ำตาตาม
นายท่านสองโยนไม้เรียวทิ้
