ยังอยู่ที่นี่ นางตัวคนเดียวเรื่องเช่นนี้สมควรพูดต่อหน้านางงั้นหรือ”
แม่นมถงยังคงยิ้มเยาะนางไม่ยอมถอย “คุณหนูเป็นบุตรสาวของฮูหยิน ฮูหยินเสียไปอย่างไม่ชัดเจนเช่นนี้ จะไม่เรียนให้นางทราบได้อย่างไรเจ้าคะ หากยังสับสนอยู่เช่นนี้ แล้วภายภาคหน้าผู้อื่นได้ยินข่าวลือ คุณหนูจะแก้ต่างแทนมารดาได้อย่างไร”
ฮูหยินสองขมวดคิ้ว “จะไม่ชัดเจนได้อย่างไรกัน แม่นมถง ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก แต่คำพูดเช่นนี้…”
“ท่านป้าสอง…” เสียงของหมิงเวยดังขึ้นขัดจังหวะนาง นางจับมืออันเย็นเฉียบของฮูหยินสามไปไว้ใต้ผ้าห่มอย่างระมัดระวังจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสามท่าน
“ท่านแม่ของหลานตายได้อย่างไร ความจริงอยู่ที่ตรงนี้ ไม่ใช่เปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้เพราะคำพูดไม่กี่คำจากผู้อื่น นางให้กำเนิดหลาน เลี้ยงดูหลาน รักหลานเท่าชีวิต เช่นนี้แล้วยังไม่ควรบอกให้หลานรู้อีกหรือ แม้กระทั่งการตายของท่านแม่ก็ยังคิดปิดบัง งั้นหลานคงไม่สมควรเป็นคนแล้ว แม้การตายของนางจะเป็นเรื่องเสื่อมเสีย แต่หลานก็ควรยอมรับ นางเป็นท่านแม่ของหลาน ไม่ว่าจะดีหรือร้ายหลานก็ต้องรับรู้!”
ฮูหยินสองตกใจ “เสี่ยวชี…”
คุณหนูเจ็ดในภาพจำของนางยังคงเป็นเด็กสาวโง่ๆ ผู้หนึ่ง ถึงภายหลังจะบอกว่าหายดีแล้วก็แค่รู้สึกว่านางพูดมีระเบียบมากขึ้น ท้ายที่สุดนางเป็นคนแบบใดก็ยังไม่ชัดเจน เมื่อเห็นท่าทีอันทรงพลังของนางในตอนนี้การพูดที่มีเหตุมีผล นางก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เรื่องง
