่าตัวข้าอาจเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ ว่างๆ เอามือแคะเท้าแล้วเอามือที่แคะเท้าหยิบสิ่งของ…”
คุณชายหยางหน้าเขียวเขารีบเก็บพัดอย่างรวดเร็ว หมิงเวยรู้สึกเหมือนนางแก้แค้นได้สำเร็จ กำลังจะได้ทีขี่แพะไล่ อาหว่านก็เดินเข้ามา
“คุณชายเจ้าคะ”
“มีเรื่องอันใด” ในหัวของคุณชายหยางยังมีคำว่าบุรุษแคะเท้าดังก้องอยู่ในหัว เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้อวลอยู่ทั่วร่างกายของเขา
อาหว่านเดินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่างข้างหูเขา หมิงเวยเห็นสีหน้าของคุณชายหยางดูเคร่งเครียดขึ้นมา
“เจ้าแน่ใจหรือไม่”
อาหว่านพยักหน้า เขาโบกมือให้อาหว่านถอยไปแล้วหันมามองหมิงเวย เขาไม่พูดอะไรอยู่นานราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง หมิงเวยเห็นสีหน้าของเขาก็ใจกระตุกราวกับมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
แต่นางไม่ได้ถามออกไป นางรู้สึกกลัวเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดคุณชายหยางก็เปิดปากพูด “ตระกูลหมิงเกิดเรื่องขึ้น”
หมิงเวยรอคำพูดต่อไปของเขา คุณชายหยางครุ่นคิดสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้าจะให้อาหว่านส่งท่านกลับไป”
……………………………………………………..
