เมื่อเห็นสถานการณ์ภายในห้องผู้มาใหม่ก็เบิกตากว้าง
เป็นฉากที่ล่อแหลมเสียจริงๆ แต่เมื่อเห็นคุณชายหยางผู้นี้กดสตรีนางหนึ่งเข้ากับกำแพง ปิ่นและต่างหูยุ่งเหยิงพะรุงพะรัง ผมสีดำเงางามกระจัดกระจาย กระโปรงขาดไปครึ่งหนึ่ง
แสงไฟสลัวส่องให้เห็นไหล่ที่โผล่พ้นมาครึ่งหนึ่งใบหน้างามฉายแววตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกแล้วยังมีเสื้อตัวนอกที่เขาเปิดออก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ขโมยความสนใจได้เป็นอย่างดี
พอได้ยินเสียงคุณชายหยางจึงยืดตัวขึ้นดึงสาวงามให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเพื่อปิดกั้นสายตาจากผู้มาใหม่ จากนั้นเขาก็มองไปที่ประตูอย่างเฉื่อยชา “มีอันใด”
ผู้มาใหม่คือหัวหน้าพ่อบ้านของสวนซิ่น พอได้ยินเสียงของคุณชายหยางเขาก็รีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองภาพตรงหน้า “ใต้เท้าเหลยบอกว่า คุณชายพักผ่อนอยู่ที่นี่ ข้าน้อยเลยกังวลกลัวว่าไม่มีใครมาปรนนิบัติท่าน…”
คุณชายหยางส่งเสียงอืมเบาๆ “วิญญาณเร่ร่อนพวกนั้นไปแล้วหรือ”
“ขอรับ ใต้เท้าเหลยให้ข้าน้อยนำไฟมาขับไล่พวกมัน ตอนนี้จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ”
“น้องข้าล่ะ เมื่อครู่เหมือนเขาจะตกใจมาก” สีหน้าของหัวหน้าพ่อบ้านดูลำบากใจ เขาตอบอย่างคลุมเครือ “ซื่อจื่อสบายดีขอรับ ท่านกลับจวนจวิ้นอ๋องแล้ว”
“เขาไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว เดี๋ยวข้าจะกลับไปเจ้าส่งคนไปบอกด้วย” คุณชายหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ขอรับ…” คุณชายหยางไม่เป็นอันใด หัวหน้าพ่อบ้านถอนหายใจอย่างโล่งอก ซื่อจื่อตกใจกลัวมาก เมื่อสักครู่จางสื่อ[1]
