เดินทางมาถึงแล้วได้ตำหนิเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากคุณชายหยางเป็นอันใดไปอีก เขาคงไม่สามารถดำรงตำแหน่งหัวหน้าพ่อบ้านต่อไปได้อีกเป็นแน่ แต่คุณชายหยางผู้นี้ดูไม่สนใจคำวิจารณ์ผู้อื่นจริงๆ ขนาดคืนนี้เกิดเรื่องขึ้น เขายังไม่ลืมที่จะลัก…
ภายในห้อง
“อึก!” คุณชายหยางรู้สึกเจ็บที่ท้องจนร้องออกมา หมิงเวยอาศัยโอกาสนี้พาตนเองออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วดึงเสื้อขึ้น
“คุณชาย ท่านทำอย่างนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ! หากเมื่อครู่ข้าเอามีดแทงท่านแทนที่จะเตะล่ะก็ ป่านนี้ท่านอยู่ในอาการปางตายได้เลยนะเจ้าคะ”
หมิงเวยรวบผมที่กระเซอะกระเซิงของตน ดูเป็นการเตือนที่ปรารถนาดีคุณชายหยางกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด “เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าควรขอบคุณเจ้าใช่หรือไม่”
“ข้าน้อยไม่กล้าให้ท่านมาขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ หากท่านและข้าบรรลุข้อตกลงกัน การช่วยเหลือกันและกันเป็นเรื่องที่สมควรมิใช่หรือเจ้าคะ”
“หึๆ” คุณชายหยางยิ้มเยาะ
ช่างน่าอับอายอะไรเช่นนี้! เขาเสียสมาธิชั่วขณะจึงถูกนางเตะไปที่จุดสำคัญ ต่อไปจะมีหน้าไปพบใครได้อย่างไร หากเหลยหงรู้เข้าเกรงว่าเขาคงหัวเราะแทบตายเป็นแน่
“แม่นางหมิง ข้ายังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ”
“ข้ายังคิดไม่ออกว่าท่านมีเหตุผลอันใดที่ต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้กัน” หมิงเวยตอบ “คดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน คนที่อาจเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อนหาง่ายจะตายไป ข้าไม่จำเป็นต้องใช้วิธีพิเศษอันใด แต่เกรงว่าท่านจะไม่สามารถหาเบาะแสได้จนต้องเสียเวลาไปมากก็เท่านั
