มิงเวยกลืนความคิดของตนกลับเข้าไปอย่างเงียบๆ นางไม่ได้เจอคนดื้อรั้นเพียงนี้มานานมากแล้ว
ต้องบอกว่าความสามารถของนางก่อนหน้านี้ ไม่จำเป็นต้องโกหกอันใดทั้งนั้น!
ทำก็ทำ ไม่พอใจก็ลงมือเสีย!
ทว่าตอนนี้เขาไม่พอใจก็สามารถลงมือกับนางได้จริงๆ…
คุณชายหยางคว้าข้อมือของนาง ค่อยๆ คลึงฝ่ามือทีละนิ้ว สัมผัสมันอย่างระมัดระวัง นี่ไม่ใช่การคลึงที่อ่อนหวานคลุมเครือของชายหญิง แต่เพื่อต้องการแน่ใจบางสิ่งบางอย่าง
“เป็นมือที่บอบบางมาก” เขาพูดเบาๆ “เหมือนได้รับการดูแลเอาใจใส่อยู่ตลอดเวลา นิ้วถึงได้เรียวสวยเช่นนี้ ง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้บางมาก ขอบฝ่ามือบวมแดงเล็กน้อย กระดูกนิ้วไม่ผิดรูปดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์…”
พูดถึงตรงนี้แววตาของเขาเฉียบคมขึ้น “แต่ว่าวิธีการรับมือของท่านเมื่อครู่ดูเชี่ยวชาญมาก ในช่วงเวลาที่เร่งรีบ แสงไม่เพียงพอ แต่กลับรับรู้จุดเลือดลมบนร่างกายได้อย่างแม่นยำ ใช้ขลุ่ยต่อกรกับฝ่ามือแล้วยังพบข้อต่อที่อ่อนที่สุด หากไม่มีทักษะมากกว่าสิบปีคงไม่ทำได้ถึงเพียงนี้แน่”
“เพราะฉะนั้นท่านไม่ใช่คุณหนูเจ็ด” เขาเดินเข้ามาหา และพูดย้ำทีละคำข้างหูนาง “ท่านเป็นวิญญาณจากที่ใดกัน”
หมิงเวยเงียบสักพักแล้วตอบกลับ “ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะโชคไม่ดีเสียแล้ว ไม่ระวังตัวจนหลงทางแล้วยังมาถูกเปิดเผยความลับอีก”
“ผิดแล้ว”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”
เขาตอบว่า “ตอนที่ท่านเป่าขลุ่ย ความลับของท่านก็ได้รั่วไหลออกมาแล
