กูลหมิงเท่านั้นที่ทำเรื่องเช่นนี้ใช่หรือไม่”
“….” นางประเมินจริยธรรมของผู้ดีเหล่านี้มากเกินไปจริงๆ!
“ข้าอยากออกจากตระกูลหมิงแล้วไปเมืองหลวงกับท่านแม่” นางบอก
เขาตอบกลับ “ท่านต้องพิสูจน์ว่าท่านมีประโยชน์”
หมิงเวยหัวเราะ “ข้าไม่ได้บอกท่านหรือว่าไม่ว่าจะเป็นคนตายแบบใด ข้าก็สามารถทำให้เขาเปิดปากพูดได้ ท่านไม่ได้มองหาคนตายอยู่หรอกหรือ แต่ละคนมีด้านที่เก่งไม่เหมือนกัน เรื่องนี้ให้ผู้ที่ถนัดจัดการไม่ดีกว่าหรือ”
คุณชายหยางเหลือบตามองนาง “ท่านบอกว่าท่านเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิต ข้าต้องเชื่อท่านอย่างนั้นหรือ ท่านพูดเองว่าผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตได้หายตัวไปแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าท่านเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม”
“ตัวจริงก็ดี ตัวปลอมก็ดี แต่มีความสามารถไม่ดีหรืออย่างไร” คุณชายหยางหรี่ตาคิดพิจารณา แล้วจู่ๆ เขาก็เคลื่อนไหว มือข้างที่กุมคอของนางเปลี่ยนไปจับคอเสื้อแล้วฉีกมันลง
“แคว้ก” เสียงเสื้อฉีกขาดเผยให้เห็นผิวขาวราวกับหิมะ เขาไม่ลังเลที่จะโน้มตัวลงและกดใบหน้าของเขาไปที่ซอกคอของนาง
หมิงเวยตกตะลึงไปชั่วขณะ การสัมผัสทางผิวหนังที่มากกว่าปกตินี้ทำให้นางรู้สึกอึดอัดมาก และต้องการที่จะหลุดพ้นโดยเร็ว
ในเวลานั้นเองประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา “คุณชายสาม ท่าน…”
……………………………………………………………
