หมิงเวยรู้สึกแปลกใจ แม่นางตระกูลหมิง หมายถึงนางหรือเปล่า
นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากเจอกันที่โรงน้ำชา ทำไมจู่ๆ เหลยหงถึงพูดถึงตนกัน
หรือว่า… “ท่านต้องถามตัวท่านเองแล้วล่ะขอรับ” เหลยหงตอบอย่างเฉยชา
คุณชายหยางทำสีหน้าเคร่งขรึม “หากข้าบอกว่าถูกผู้อื่นใส่ร้ายท่านจะเชื่อหรือไม่”
เหลยหงมองเขาแต่ไม่พูดอะไร คุณชายหยางรู้ความหมายที่เขาต้องการสื่อจึงโบกพัดไล่อย่างโกรธๆ “เจ้าออกไปเถอะ”
เหลยหงอยากจะถามอีกคำถาม “เรื่องแม่นางตระกูลหมิง…”
“หากนางไม่สมัครใจ ข้าจะไม่ยุ่งกับนาง เจ้าพอใจหรือยัง”
เหลยหงพอใจในที่สุด เขาประสานมืออีกครั้ง “ข้าน้อยขอตัวก่อน”
เมื่อเหลยหงเดินจากไป ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คุณชายหยางจิบชาอย่างช้าๆ จากนั้นก็นั่งตัวตรงแล้วหยิบพู่กันและหมึกออกมา
หมิงเวยเห็นเขาเขียนตัวอักษรกลุ่มหนึ่งลงบนกระดาษ คิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เปิดเตาป๋อซาน และเผากระดาษใบนั้น แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นและเอนตัวพิงเก้าอี้ สีหน้าของเขาว่างเปล่า นิ้วเคาะกับพนักแขนดัง ‘ตึกๆ’ ราวกับใช้ความคิด
หมิงเวยรู้สึกกังวลเล็กน้อย นางมาที่นี่ตอนยามสอง เล่นสนุกอยู่นานขนาดนั้น จนตอนนี้ใกล้ยามสี่แล้ว คุณชายหยางไม่ไปพักผ่อนหรืออย่างไร
นางอดทนรอสักพักและในที่สุดก็เห็นเขาลุกขึ้นแต่แทนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไป เขากลับเป่าตะเกียงบนโต๊ะ ถอดเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่เตียง
หมิงเวยตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก เห็นได้ชัดว่าห้องนี้
