ใช้สำหรับพักผ่อนชั่วคราว ไม่นึกเลยว่าคุณชายหยางจะนอนที่นี่ จบกัน หากเขานอนที่นี่แล้วนางจะออกไปได้อย่างไร
ในตอนนั้นเอง คุณชายหยางเดินผ่านตู้เสื้อผ้า หมิงเวยรู้สึกว่าแสงที่อยู่ตรงหน้าตนหรี่ลง ทันใดนั้นตู้ก็ถูกเปิดออกและมีลมพัดแรง
แม้ว่าร่างกายนี้จะเพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของนางยังคงอยู่
ปลายนิ้วคีบยันต์ออกมาเปลี่ยนเป็นพลัง แล้วติดไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายเพื่อกดจุดเลือดลมบนร่างกาย
ส่วนมืออีกข้างที่ยังถือขลุ่ยอยู่ก็หมุนข้อมือเพื่อสกัดลมฝ่ามือ หากเป็นนางเมื่อชาติก่อน การโจมตีกลับเช่นนี้ เพียงพอแล้วที่จะให้นางหนีออกไป
แต่ร่างกายของนางในชาตินี้เพิ่งฝึกฝนมาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น…มือที่ยื่นออกไปสกัดจุดถูกอีกฝ่ายคว้าเอาไว้ได้ ส่วนมืออีกข้างชาจนไม่สามารถถือขลุ่ยต่อได้จนมันหล่นลงพื้นดัง ‘ตุบ’
จากนั้นนางก็ถูกแรงอันแข็งแกร่งลากออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างไม่ถนอมแม้แต่น้อย และจับนางกระแทกเข้ากับกำแพง มือที่ทรงพลังจนน่าตกใจนั้นกดคอนางไว้อย่างมั่นคง หมิงเวยไม่สงสัยเลยว่าหากอีกฝ่ายออกแรงบิดล่ะก็คอของนางคงหักเป็นแน่
“ท่านมาจากที่ใด” น้ำเสียงเย็นชานั้นแสดงออกถึงเจตนาสังหาร ฟังดูไม่เหมือนคุณชายหยางผู้มีชื่อเสียงกะฉ่อนไปในทางที่ไม่ดีผู้นั้นเลย
หมิงเวยต้องเงยหน้าขึ้นอย่างช่วยไม่ได้เพื่อให้ไม่เจ็บคอมากจนเกินไปและมันทำให้นางได้สบตากับเขา
ตะเกียงได้ดับลงไปแล้ว ภายในห้องมีเพียงไฟที่ถูกจุดตรงมุมห
