ังคงพลิ้วไหวไม่หยุด
หัวหน้าพ่อบ้านมองไม่เห็น ความกลัวในใจของเขาจึงกลายเป็นความโกรธ “เจ้าเป็นใคร! ออกมานะ!”
พอเดินไปได้สองก้าวก็เกิดความปั่นป่วนที่ใต้เท้าของเขา จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้นเสียงดัง ‘ตุบ’
มี ‘คน’ หายใจข้างหูเขา เขารู้สึกหนาวเหน็บที่หัวใจ “ฮิๆๆ…”
……..
ภายในห้อง เจียงจ้านมีอาการเมาจนตาพร่ามัว ข้างกายมีร่างบอบบางของสตรี ด้านหน้ามีสาวงามกำลังเต้นรำอยู่มันช่างวิเศษจริงๆ
เขาดื่มสุราแล้วหยอกล้อกับนางขับร้องหญิงข้างกายเขา “เสียงขลุ่ยนี้ไพเราะยิ่งนัก ทำให้รู้สึกคันที่หัวใจ สาวน้อยเจ้าเป่าได้หรือไม่”
นางขับร้องหญิงเข้าใจความหมายอย่างชัดเจนจึงยิ้มแล้วตอบไปว่า “ไม่เพียงแค่เป่าได้ แต่ยังเป่าได้ดีกว่านางด้วยเจ้าค่ะ”
มืออ่อนนุ่มล้วงเข้าไปใต้โต๊ะแล้วบีบราวกับบอกเป็นนัย เจียงจ้านหัวเราะออกมา เอนตัวไปคลอเคลียใบหน้างามแล้วหัวเราะเบาๆ “คืนนี้เจ้าอย่าเพิ่งไปไหนเลย รอเป่าให้ซื่อจื่อก่อน”
ทั้งสองคนคุยกันแล้วหัวเราะ แต่แล้วก็มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้าไปลูบที่หว่างขาของเขา เขารู้ว่านางขับร้องหญิงอีกคนไม่อยากทนเหงาจึงรั้งมือเอาไว้แล้วบอกนางว่า “ไม่ต้องรีบร้อนมีส่วนของเจ้าด้วย!”
พูดจบทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกจึงไม่พอใจหัวหน้าพ่อบ้านคนนั้นปกติดูมีความสามารถ แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังจัดการไม่ได้!
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นก็มีเด็กรับใช้คนหนึ่งคลานเข้ามาจากด้านนอกแล้วตะโกนร้องออก
