่มีใครขยับ “พวกเจ้าตายกันแล้วหรืออย่างไร” หัวหน้าพ่อบ้านโกรธมากขึ้น และหันไปรอบๆ กลับเห็นเด็กรับใช้สองคน คนหนึ่งเบิกตากว้าง อีกคนตัวสั่นราวกับเห็นผี
หัวหน้าพ่อบ้านใจกระตุก เขาเป็นคนเข้มงวดมากจนผู้อื่นยังต้องเกรงกลัว คนสนิทของเขาไม่น่าเป็นไปด้วยเช่นนี้
เขาจึงถามตามนิสัย “เกิดอันใดขึ้น”
“มี มีผีเจ้าค่ะ!” สาวใช้กรีดร้องตอบเขา
“อะไรนะ…” หัวหน้าพ่อบ้านยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นข้างหู
เสียงหัวเราะนั้นดูอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว แค่ได้ยินเขาก็รู้สึกขนลุก ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ก็ไม่มีเงาผู้ใดอยู่รอบกายเขา
“ผู้ใดกัน! ผู้ใดแกล้งทำตัวเป็นผี” หัวหน้าพ่อบ้านกัดฟันแน่น เด็กรับใช้ชี้ไปที่ด้านหลังของเขาด้วยสีหน้าหวาดผวา หัวหน้าพ่อบ้านก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบอะไร
ในขณะที่กำลังสงสัย จู่ๆ ม่านก็ถูกยกขึ้นแล้วมีเสียงหัวเราะดังขึ้นตามมา “ฮิๆๆๆ มาเล่นกัน…”
“อาา…” คราวนี้เสียงกรีดร้องเป็นของเด็กรับใช้ที่เขาเป็นคนพามา ผู้ใดบอกกันว่าบุรุษกรีดร้องไม่ได้ กรีดร้องเสียงแหลมไม่น้อยหน้าสตรีเชียว!
“หัวหน้าพ่อบ้าน ที่หลังท่าน…”
เด็กรับใช้ทั้งสองกลัวมากจนขยับเข้ากอดกันเอง พวกเขาต่างมองไปยังด้านหลังของอีกฝ่าย แล้วก็ต้องกระโดดร้อง ‘หวา’ แล้วชี้หาอีกฝ่ายกัน “เจ้าๆๆ…ที่หลังของเจ้าก็มี!”
“ฮิๆๆ สนุกจัง…” ม่านหนาที่แม้จะถูกลมพัดก็ไม่ขยับ แต่ตอนนี้กลับแกว่งขึ้นสูง
เทียนขนาดใหญ่ เห็นชัดว่าไม่มีลม แต่แสงเทียนย
