ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ “องครักษ์เหลยช่างรักหยกถนอมบุปผา[1]เสียจริง หากท่านชอบนางให้ข้ามอบนางให้เจ้าดีหรือไม่”
“ไม่ขอรับ…” เหลยหงพูดปฏิเสธออกไป
“ไม่ชอบงั้นหรือ” คุณชายหยางชำเลืองมองหมิงเวย ยกนิ้วแตะคางราวกับใช้ความคิด “ถึงแม้เสน่ห์จะขาดไป แต่เห็นใบหน้าแค่ครึ่งเดียวก็งามมากแล้ว หากองครักษ์เหลยไม่ต้องการ งั้นข้าจะเก็บนางไว้เอง”
“คุณชาย!” เหลยหงกระวนกระวาย
เขาไม่รู้ว่าทำไมตระกูลหมิงถึงส่งคุณหนูบ้านตนเองมาเช่นนี้ แต่หากถูกคุณชายหยางรับนางไป อนาคตข้างหน้าได้พังพินาศแน่!
ใครจะรู้ว่าพอเห็นสีหน้าไม่ยินดีของคุณชายหยางก็รู้เลยว่าครั้งนี้คุณชายคงไม่เห็นแก่เขาแล้ว “องครักษ์เหลยหมายความว่าอย่างไร ข้ายกให้ท่านท่านก็ไม่รับ แล้วยังไม่ให้ข้ารับนางไว้อีก หรือแม้แต่เรื่องที่ข้าจะรับสตรียังต้องให้ใต้เท้าเจี่ยงจัดการรึ”
เหลยหงสงบลงแล้วประสานมือคารวะ “คุณชายโปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยแค่รู้สึกว่าหากคุณชายออกไปข้างนอกมีเหตุการณ์ยุ่งยากเกิดขึ้นคงไม่ดี”
“หึ! แค่นางขับร้องหญิงคนเดียวจะเกิดเรื่องยุ่งยากอะไรกัน” คุณชายหยางเชิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นความภาคภูมิใจของเขา “ข้าต้องการนาง แล้วท่านจะทำอย่างไร”
“คุณชาย…” เหลยหงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาไม่รู้ว่าแผนของตระกูลหมิงคืออะไร แต่เขากังวลว่าชื่อเสียงของหมิงเวยจะเสื่อมเสีย แต่ก็เกรงว่าตนเองจะยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเข้า
ในตอนนั้นเองหมิงเวยยิ้มแล้วโค้งกายให้
