“ไม่ชอบงั้นรึ” คุณชายหยางพูดขึ้นอย่างช้าๆ พลางยกถ้วยหยกในมือของเขาขึ้น เสียงทุ้มหนักดูมีความสง่างามระหว่างบุรุษกับเด็กหนุ่ม น้ำเสียงทุกคำที่เปล่งออกมาจากปากของเขาราวกับลูกปัดหยกที่กลิ้งตกลงมา
เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านว่า “บุรุษไม่ชอบสตรี ปกติจะอธิบายได้สองอย่าง หนึ่งคือไม่ชอบสตรีประเภทนี้ สองคือเป็นพวกตัดแขนเสื้อ[1] องครักษ์เหลย ท่านเป็นแบบใดหรือ”
เหลยหงดูกระอักกระอ่วน “ข้าน้อยไม่ใช่ ข้าน้อยแค่ไม่ชอบแบบนี้…”
คุณชายหยางพูดเติมประโยคหลัง “หมายถึงไม่ชอบสตรีเช่นนี้หรือ”
เหลยหงก้มหัว เป็นการยอมรับโดยปริยาย คุณชายหยางหัวเราะ “งั้นท่านชอบสตรีแบบใดหรือ หากท่านไม่พูดข้าจะคิดว่าท่านกลั่นแกล้งคุณชายอย่างข้า”
“ข้าน้อย…” เขาพูดไม่ออก
“ฮ่าๆๆๆ!” เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้บุรุษที่นั่งตรงข้ามเหลยหงก็หัวเราะขึ้นมา “ท่านพี่ ท่านอย่าไปหยอกล้อเขาเลย เขาเป็นคนซื่อ!”
เหลยหงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณซื่อจื่อ[2]ขอรับ”
หมิงเวยมองตามบุรุษผู้นี้ดูอายุน้อยกว่าคุณชายหยางเล็กน้อย ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ไร้ประสบการณ์ แต่สำหรับคุณชายหยางนั้นดูน่าจะช่ำชองเลยทีเดียว มีเพียงคนเดียวในตงหนิงเท่านั้นที่สามารถถูกเรียกตำแหน่งซื่อจื่อได้ ซึ่งก็คือเจียงจ้าน บุตรชายคนโตของฉีตงจวิ้นอ๋องนั่นเอง
คุณชายหยางยิ้ม “น้องชายพูดแทนท่านเช่นนั้นข้าก็ไม่ลำบากใจแล้ว”
เหลยหงยืนขึ้น “ขอบพระคุณคุณชาย ข้าน้อยมีเรื่องบางอย่างที่ต้องไปจัดการ
