ขอ…”
“เดี๋ยวก่อน” คุณชายหยางยกมือขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววระยิบระยับ เขาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ข้าไม่ทำให้ท่านลำบากใจ แต่ข้ายังไม่ได้บอกให้ท่านไปเสียหน่อย”
เหลยหงชะงัก “คุณชาย…”
“เรื่องสตรี ข้าไม่ได้บังคับท่าน” คุณชายหยางพูดช้าๆ “แต่งานเลี้ยงก็เริ่มแล้ว ให้ท่านจากไปเช่นนี้ ดูจะไม่ไว้หน้าข้าเกินไปหน่อย องครักษ์เหลยหงไม่ไว้หน้าข้าเช่นนี้ ใต้เท้าเจี่ยงไม่พอใจอะไรข้าหรือเปล่า”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ขอรับ” เหลยหงรีบตอบทันที “ใต้เท้าให้ความเคารพคุณชาย ให้เกียรติปฏิบัติต่อท่านด้วยจรรยาอันดีงามขอรับ”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็นั่งลง” เหลยหงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งลงอีกครั้ง
“เหล่าสาวงามก็มาแล้วงั้นเริ่มงานเลี้ยงกันเลย”
คุณชายหยางปรบมือแล้วก็มีสาวรับใช้หลายคนเข้ามาพร้อมกล่องผ้าและคุกเข่าต่อหน้าคุณชาย เขาล้วงมือเข้าไปในกล่องแล้วสิ่งที่เขาหยิบมันออกมานั้นเป็นดอกไม้ผ้าที่ดูเหมือนราวกับของจริง
จากนั้นเขาก็อธิบายอย่างช้าๆ “การละเล่นในวันนี้ต่างออกไป แต่ละคนจะมีดอกไม้ผ้าอยู่ในมือ พวกท่านนำดอกไม้นี้มอบให้สาวงามพวกนั้น หากผู้ใดได้รับดอกไม้ ผู้นั้นเป็นคนของท่านแล้วการละเล่นต่อไป คือพวกนางจะต้องเป็นตัวแทนของพวกท่าน”
จวิ้นอ๋องซื่อจื่อเจียงจ้านกอดผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาแล้วหัวเราะ “เป็นตัวแทนพวกเราทำอะไรหรือ ดื่มสุรารึ”
คุณชายหยางยกมือจับคางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ดื่มสุราย่อมได้! แต่สาวงามต่างสามารถร้องเล่
