นเต้นระบำได้ให้พวกนางแข่งร้องแข่งระบำจะไม่สนุกกว่าหรือ ถ้าหากแข่งแพ้ล่ะก็…” เขาหยุดพูด “ให้ถอดเสื้อผ้าหนึ่งชิ้น ผู้ใดถอดหมดก่อนผู้นั้นถือว่าแพ้ และผู้แพ้ก็จะต้องถูกลงโทษ”
เจียงจ้านลูบฝ่ามือของเขาและหัวเราะ “เยี่ยม! เยี่ยมจริงๆ! ท่านพี่กติกาการเล่นนี้แปลกใหม่และน่าสนใจจริงๆ”
คุณชายท่านอื่นเองก็หัวเราะ “ดูน่าสนุก! มาๆๆ ใครเริ่มก่อน”
“คุณชายหยางไม่เลือกก่อนหรือ” คุณชายหยางเล่นดอกไม้ในมือ “ข้าไม่มีปัญหา จะเลือกคนไหนก็เหมือนกัน”
เจียงจ้านรู้สึกตื่นเต้นเขาผลักหญิงสาวข้างกายออกแล้วยืนขึ้น “งั้นข้าก่อน!”
เขาเดินไปหาเหล่าสาวงามและมองดูทีละคน เหล่าหญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายใจ
การเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คนเป็นความอัปยศที่เลี่ยงไม่ได้ แต่พวกนางจะทำอย่างไรได้ พวกขุนนางชอบเล่นแบบนี้พวกนางทำได้แค่เล่นตามน้ำเท่านั้น คนที่ขายเรือนร่างจะไปสนใจอะไรขนาดนั้น
หมิงเวยรู้สึกโกรธมาก นางไม่ได้โกรธคุณชายหยางผู้นี้ ในช่วงปีแรกๆ ที่นางท่องไปทั่วหล้ากับท่านอาจารย์ เคยได้เป็นแขกของพวกขุนนาง ในตอนนั้นกฎระเบียบพิธีต่างๆ ล้มเหลวเป็นอย่างมาก แย่ยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก นางเห็นมามากแล้วจึงได้แต่ดูถูกคนพวกนี้
คนที่นางโกรธคือตระกูลหมิง สถานการณ์เช่นนี้ยังคิดที่จะส่งตัวฮูหยินสามมาที่นี่อีก หากไม่มีการเปลี่ยนตัวกันมาก่อน ฮูหยินสามเองก็คงไม่อยากทำเช่นนี้ ให้คนอื่นเล่นสนุกตามต้องการ
นางเป็นฮูหยินจากตระกูลชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง อาย
