ุของนางถือว่าเป็นมารดาของเด็กหนุ่มพวกนี้ได้ แต่ต้องมาทำเรื่องน่าอายเช่นนี้!
“ช้าก่อน!” เสียงหนึ่งขัดจังหวะบรรยากาศที่คลุมเครือนี้ หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง เขาคนนั้นก็คือเหลยหง
ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายสามส่วน รู้สึกไม่สบายใจสามส่วน ส่วนที่เหลือคือความโกรธ
“คุณชาย” ภายใต้สายตาที่มองมาด้วยความสนใจของทุกคน เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และยืนขึ้นเพื่อพูดกับคุณชายว่า “พวกนางมาที่นี่เพื่อแสดง ทำไมไม่ชื่นชมไปกับการแสดงของพวกนางล่ะขอรับ ให้พวกนางเต้นรำเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คน มันค่อนข้าง…ทำลายศีลธรรมอันดีงาม”
ทันทีที่เขาพูดจบภายในห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบ หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าคุณชายก็หัวเราะเสียงดัง มีคนพูดขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าใต้เท้าเจี่ยงเป็นคนซื่อตรง ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง! องครักษ์ข้างกายเขาถึงได้เที่ยงตรงเช่นนี้”
“เที่ยงตรงอะไรกัน หากพูดจาอ้อมแบบนั้นดูคร่ำครึไปหน่อยนะ!”
เจียงจ้านหัวเราะตาม “ท่านพี่ ท่านให้เขาอยู่ด้วย ท่านหมดสนุกหรือไม่”
คุณชายหยางไม่ได้โกรธไม่ได้ยิ้ม ยังคงพิงเบาะแล้วเงยหน้าขึ้น “องครักษ์เหลย” พอเห็นรอยยิ้มที่เขารู้จักดีของคุณชาย เหลยหงก็รู้สึกเกร็ง “ข้าน้อยจะอยู่ขอรับ”
“ท่านรู้ไหมว่ากิริยาของท่านในตอนนี้เรียกว่าอะไร”
เหลยหงตอบอย่างแน่วแน่ “ไม่ทราบขอรับ”
เขาฟังคุณชายเอ่ยตอบช้าๆ “ความเพียรพยายามที่สูญเปล่า”
เหลยหงกำลังจะโต้กลับ แต่เขายกมือขึ้นห้ามเขาไว้ “ท่านคิดว่าตัวท่าน
