หมือนกันกับฮูหยินเจ็ดถึงแปดส่วนอีกทั้งยังสาว…
“เร็วเข้า ไม่มีเวลามากแล้ว” หมิงเวยเร่ง
ซู่เจี๋ยไม่มีทางเลือกนอกจากช่วยหมิงเวยแต่งตัว เกล้าผมให้นางใหม่อีกครั้ง แก้ไขอีกเล็กๆ น้อยๆ เติมปากและลงแป้งหอม
เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยจึงนำผ้าคลุมหน้ามาคลุมใหม่อีกรอบ ซู่เจี๋ยมองผ่านแสงไฟ ในเวลากลางคืนเช่นนี้ไม่สามารถแยกหน้าตาของพวกนางสองแม่ลูกออกได้เลย
นางช่วยหมิงเวยสวมหมวกคลุมหน้า ซู่เจี๋ยกระซิบเสียงเบา “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูคงรู้แล้วว่าฮูหยินกำลังคิดจะทำอะไร โปรดอย่าไปปรากฏตัวต่อหน้าคุณชายหยาง เมื่อถึงเวลาแล้วให้คุณหนูออกมาเลย หากคุณหนูเป็นอะไรขึ้นมา ฮูหยินคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ”
“อืม เจ้าวางใจเถอะ”
ซู่เจี๋ยจะวางใจได้อย่างไร แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่สามารถถอยกลับไปได้ นางจึงทำได้แค่บอกตนเองให้ทำจิตใจให้สงบ เฝ้าดูรถม้าขับไปยังจุดหมาย
………
นายท่านสองเดินทางกลับมาที่เรือนเล็ก เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาเห็นชายผู้นั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง ใบหน้าหันไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ในมือของเขาถือหนังสือเล่มหนึ่งสายตาทอดมองออกไปยังค่ำคืนที่มืดมิด
“ไปส่งนางแล้วหรือ” เขาไม่แม้จะหันหน้ากลับมา
“อืม” นายท่านสองตอบ “ข้ารับปากนาง จบเรื่องนี้จะปล่อยให้นางไปเมืองหลวง”
นิ้วซีดขาวเคาะที่พนักแขนคนผู้นั้นพูดขึ้น “ถึงเวลานั้นท่านสั่งให้คนไปติดตามสองแม่ลูกเผื่อไว้ด้วยล่ะ”
“วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นหรอก” นายท่านสอ
