นายท่านสองรีบเดินทางไปยังห้องหลิวจิ่ง แล้วเขาก็เห็นฮูหยินสามและแม่นมถงร้องไห้กันอย่างหนัก
“เสี่ยวชีๆ! ลูกตื่นขึ้นมาสิ อย่าทำให้แม่ตกใจแบบนี้นะ” นายท่านสองชำเลืองมอง “เกิดอะไรขึ้น”
เขาเห็นนายท่านหกนอนอยู่บนพื้นดวงตาเหม่อลอย นอนหายใจรวยริน บริเวณท้องล่างของเขามีรู และมีเลือดไหลออกมาจนกลายเป็นแอ่งเลือดเล็กๆ ที่พื้น
และหมิงเวยที่ตัวสั่นในอ้อมแขนของฮูหยินสามที่มือของนางมีปิ่นปักผมสีทองที่ชุ่มไปด้วยเลือด
พอเห็นนายท่านสอง แม่นมถงก็คุกเข่าเสียงดังตุบด้วยสีหน้าเศร้าโศก “นายท่านสองเจ้าคะ บ่าวขอร้องท่านช่วยจัดการ ฮูหยินกับคุณหนูไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้วเจ้าค่ะ!”
นายท่านสองมีสีหน้านิ่งสงบ “พูดดีๆ หน่อย ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้น”
เขาพูดกับแม่นมถงพลางส่งสัญญาณให้แม่เฒ่าหม่าเข้าไปตรวจดูอาการ
“เจ้าค่ะ” แม่นมถงเช็ดน้ำตา “เมื่อสักครู่มีจดหมายในนามของนายท่านสองส่งมาจากข้างนอก ฮูหยินจึงมาพบตามที่นัดเอาไว้ไม่คิดเลยว่าคนที่รออยู่จะเป็นนายท่านหก ฮูหยินบอกว่านายท่านสองรับปากแล้วว่าต่อไปจะไม่ให้เขามาที่นี่อีก แต่นายท่านหกไม่ทำตามใครกันจะรู้ว่า…”
แม่นมถงร้องไห้ นางพูดเสียงสะอึกสะอื้น “นายท่านหกทำร้ายปิงซินใช้กำลังกับฮูหยิน แต่คุณหนูที่มาหาฮูหยินดันเกิดมาพบเห็นเข้า…”
“เพราะงั้นนางเลยแทงน้องหกงั้นหรือ” นายท่านสองขมวดคิ้วและมองไปยังบาดแผลที่หน้าท้องของนายท่านหก
มันคือการแทงจากด้านหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ” แม่น
