มถงยิ่งโศกเศร้ากว่าเดิม “บ่าว…บ่าวพูดไม่ได้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสองรู้สึกใจหายวาบ “เขาสนใจเสี่ยวชีงั้นหรือ”
แม่นมถงพยักหน้าอย่างอึดอัดใจ ฮูหยินสามร้องไห้เสียงดังขึ้น นางร้องไห้ไปตีตัวเองไป “เป็นเพราะข้า ทั้งหมดเป็นเพราะข้า! ทำไมข้าถึงไม่ตายตามเขาไป!”
นางกอดหมิงเวยอีกครั้ง “เสี่ยวชี เสี่ยวชีลูกตื่นขึ้นมาสิ หากลูกเป็นอะไรไป แม่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!”
นายท่านสองยกมือกดหว่างคิ้ว เรื่องคราวนี้ปวดหัวมากจริงๆ
น้องหกคนนี้เหลวไหลแค่ไหนเขารู้ดี นายท่านสองไม่สงสัยเลยหากเขาจะนึกสนใจหลานสาวของตนเอง
ในสายตาของเขาผู้หญิงคนเดียวที่แตะต้องได้น่าจะเป็นมารดาของนาง
แต่เขาดันไปทำลายความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมนี้เข้าถึงได้นำไปสู่สถานการณ์ในวันนี้
แต่คราวนี้คงจัดการเหมือนอย่างเคยไม่ได้แล้ว
“เป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามแม่เฒ่าหม่า
แม่เฒ่าหม่าเป็นหมอ ตอนนี้นางให้ยากับนายท่านหกแล้วเรียบร้อย นางโค้งตัวตอบคำถามเขาไปว่า “อาการบาดเจ็บของนายท่านหกไม่ถึงตายเจ้าค่ะ”
นายท่านสองพยักหน้า ไม่ตายก็ดีแล้ว เรื่องนี้จัดการได้ น้องหกคนนี้เหลวไหลมานาน สมควรได้รับบทเรียนบ้างแล้ว
เขาฟังแม่เฒ่าหม่าพูดต่อ “แต่ตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บไม่ค่อยดี เกรงว่าจะไปทำลายหยางจิง[1]…”
นายท่านสองขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“นายท่านหก…คงไม่สามารถทำเรื่องเช่นนั้นได้อีกแล้วเจ้าค่ะ”
“……” เมื่อฮูหยินสามได้ยินเช่นนั้นนางก็สาปแช่งอย่างดุเดือด “สมควรแล้ว
