! เขามันสัตว์เดรัจฉาน แม้แต่หลานสาวของตัวเองยังคิดไม่ดีด้วยได้ ยังจะเรียกเป็นมนุษย์ได้อยู่อีกหรือ”
นายท่านสองถามแม่เฒ่าหม่า “มีทางรักษาหรือไม่”
“ยากเจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหม่ากล่าวอย่างหนักแน่น “ร่างกายมนุษย์เป็นภาชนะของชี่ ซึ่งจะปิดทุกรูเปิดในร่างกายมนุษย์ หมุนเวียนเคลื่อนคล้อยเป็นวงจร แต่ปิ่นปักผมอันนั้น บังเอิญไปแทงตรงจุดรูเปิดแห่งหนึ่งพอดีทำให้ชี่ระบายออกมา แม้ว่าบาดแผลจะหาย แต่หยางจิงก็เสียหายไปแล้ว”
นายท่านสองคิด ตัวน้องหกเองมีบุตรชายสองคนแล้ว ไม่ได้ก็คือไม่ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าบุตรของน้องหกยังน้อยไปหรือไม่
เขาพูดกับแม่เฒ่าหม่า “ท่านช่วยไปตามคนมาหน่อย ไปให้เงียบ อย่าให้คนอื่นพบเห็นได้”
“เจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหม่าโค้งตัวลงแล้วถอยออกไป
นายท่านสองมองแม่นมถงที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น จากนั้นมองไปยังฮูหยินสามที่กำลังกอดหมิงเวยอยู่
“ยังไม่เอาปิ่นนั่นออกมาอีก ไม่กลัวว่านางจะทำร้ายคนอีกหรือไง”
ฮูหยินสามเหมือนตื่นขึ้นจากฝัน นางยื่นมือไปดึงปิ่นออกอย่างระมัดระวังพลางพูดว่า “เสี่ยวชีอย่ากลัวไปเลย แม่อยู่ที่นี่ เอาปิ่นมาให้แม่นะ…”
เมื่อนำปิ่นออกมาได้นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วนางก็มีสีหน้าเศร้าอีกครั้ง “พี่สอง หลายปีที่ผ่านมานี้ข้าไม่เคยขอร้องอะไรท่าน แต่วันนี้ข้าอยากขอร้องท่าน”
นางร้องไห้อย่างขมขื่น “เรื่องในวันนี้ข้าไม่สามารถไปต่อได้แล้ว เห็นแก่พ่อของเสี่ยวชี ท่านปล่อยเราสองคนแม่ลูกไปตามทางของพวกเราเถอะ
