สวนอวี๋ฟางภายใต้แสงจันทร์นั้นงดงามเป็นอย่างมาก
แต่สิ่งสกปรกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงามนี้มีมากเพียงใดกัน ผู้ที่นางให้งูขาวคอยจับตามองนั้นก็คือนายท่านสอง
ในวันที่นางพบเขาที่ทางเดิน หมิงเวยรู้สึกว่าเขากับฮูหยินสามมีความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างกัน ยิ่งเข้ากันกับฮูหยินสาม นางก็ยิ่งรู้สึกหนักใจกับอีกฝ่ายมากเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลาครอบครัวระหว่างแม่และบุตรสาว บ่อยครั้งที่นางตกอยู่ในภวังค์ ดูเหมือนนางกำลังรอเรื่องบางอย่างซึ่งทำให้นางไม่สบายใจ
หมิงเวยไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย นางได้มองฮูหยินสามเป็นท่านแม่ของตนเองไปแล้ว จึงไม่สามารถทนได้หากมีผู้อื่นทำให้นางไม่มีความสุข
เพราะผู้อื่นทำให้ฮูหยินสามไม่มีความสุข งั้นนางก็จะทำให้คนผู้นั้นไม่มีความสุขไปด้วย
ในเวลานั้นเอง งูขาวตัวน้อยก็กลับมา
“นายท่าน!” หมิงเวยเห็นมันพูดอย่างกระวนกระวายจึงถาม “เกิดอะไรขึ้น”
“เมื่อสักครู่มีคนส่งกระดาษเข้ามาเจ้าค่ะ แล้วท่านแม่ของท่านก็แต่งตัวออกไปข้างนอก”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “ไปที่ใด”
“ท่านมากับข้า…”
………..
ฮูหยินสามรออยู่ในห้องหลิวจิ่งสักพักประตูก็ถูกเปิดออก เมื่อหันกลับไป กลับพบว่าไม่ใช่คนที่นางคาดไว้
นางขมวดคิ้ว “น้องหก ท่านมาทำอะไรที่นี่”
นายท่านหกยืนพิงประตูด้วยอาการมึนเมา เขายกยิ้มมุมปากให้แก่นาง “พี่สะใภ้สามช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก! เราสองคนผูกพันกันมาหลายปีขนาดนี้ ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักกันได้เล่า ข้ามาทำอะไรงั้นหรือ
