ตกลงตามนั้น
น้ำเสียงของโม่หยิงเฉินราบเรียบ ปราศจากความลังเล
เอาเป็น… เส้นทางวิวัฒนาการจอมดาบอสูรก็แล้วกันครับ
รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเผยฝูแข็งค้างไปในทันที มุมปากของผู้อำนวยการร่างท้วมกระตุกเกร็งอยู่สองสามจังหวะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจที่ลากยาวด้วยความระอา
ที่เขาพยายามอธิบายจนปากเปียกปากแฉะเมื่อครู่… ทั้งเรื่องทางตันของวิวัฒนาการ ทั้งเรื่องตำนานที่ไม่มีอยู่จริง… เด็กคนนี้ไม่ได้ฟังเลยสินะ?
เอาเถอะ… ช่างมันเถอะ
จางเผยฝูโบกมืออย่างหมดแรง ความตั้งใจที่จะทำหน้าที่ครูบาอาจารย์ผู้หวังดีพังทลายลงไม่เป็นท่า
อัจฉริยะระดับปีศาจอย่างโม่หยิงเฉิน คงไม่ใช่คนที่คนธรรมดาอย่างเขาจะไปชี้นิ้วสั่งสอนได้ ใครจะไปรู้ว่าไอ้ตำนานจอมดาบอสูรที่ว่ากันว่าเป็นเพียงเรื่องเล่าปรัมปรา พอมาอยู่ในมือของเด็กคนนี้ มันอาจจะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาก็ได้?
จะไปห่วงอะไรนักหนา แค่ลิงหินตัวนั้นของเขา ตอนนี้เผลอ ๆ พลังรบอาจจะสูงกว่าผู้อำนวยการอย่างเขาไปแล้วด้วยซ้ำ
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของซูหลีที่นั่งตัวลีบอยู่มุมห้อง
เด็กสาวมองดูฉากตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหินอยู่บนโซฟา
ทำไม
