่ไม่เคยห่างกาย ตอนนี้แม่ให้ลูกถือเป็นพิธีปักปิ่นสำหรับลูกนะ”
ฮูหยินสามมักจะแต่งตัวเรียบๆ บนศีรษะจะมีเพียงปิ่นปักผมสีทองอันนี้เท่านั้นไม่เคยเปลี่ยน เดิมทีหมิงเวยคิดว่าเพราะนางเป็นหม้ายที่แท้ก็มีต้นสายปลายเหตุจากเรื่องนี้ด้วย
นางไม่กล้ารับ “ท่านแม่ นี่เป็นของขวัญที่ท่านพ่อให้ท่านแม่ ลูกจะกล้ารับได้อย่างไรเจ้าคะ”
สิ่งนี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องหนึ่ง ท่านอาจารย์มักจะพกหวีไม้ติดตัวเสมอและไม่เคยเอาไว้ห่างกาย ต่อมาท่านอาจารย์ได้รับบาดเจ็บ รู้ดีว่าตนเองเหลือเวลาไม่มากแล้วจึงบอกที่มาของหวีไม้นี้แก่นาง…ความรักที่ลึกซึ้ง แม้จะเป็นเพียงความคิดถึงเล็กๆ น้อยๆ ก็อยากที่จะรักษามันไว้
ฮูหยินสามหัวเราะเบาๆ และลูบผมของนาง “ลูกเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแม่ สิ่งของไร้ชีวิตจะมีค่าเท่ากับลูกได้อย่างไร”
นางพาบุตรสาวไปที่หน้ากระจก “มา แม่จะปักปิ่นให้ลูก” หญิงสาวในกระจกมีหน้าตางดงาม นางงดงามเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด
เป็นของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ แต่บางครั้งก็เป็นบ่อเกิดแห่งหายนะเช่นกัน ฮูหยินสามค่อยๆ ดันปิ่นปักผมเข้าไป และฟังบุตรสาวของนางพูดเสียงเบา “มันหรูหราเกินไป ลูกรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับลูก แต่ท่านแม่ปักปิ่นนี้แล้วกลับงดงามมากกว่าลูกนัก”
นางหัวเราะ “หากลูกไม่ชอบจะไม่สวมมันก็ได้ แต่ต้องเก็บรักษาให้ดีๆ นะ ห้ามทิ้งเด็ดขาด”
“เจ้าค่ะ ลูกจะดูแลเป็นอย่างดีเลย ปิ่นปักผมอยู่คนอยู่ ปิ่นปักผมตายคน…” คำต่อไปนางไม่กล้า
