ยงจริงแล้วอย่างไรล่ะ ไม่เคยใช้ชีวิตบนโลก จะไปเข้าใจจิตใจของผู้คนได้อย่างไรกัน
นายท่านสองพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เรื่องนี้ลุงยกเว้นให้ แต่ต่อไปอย่าไปซนกับพวกเขาอีก คิดถึงท่านแม่ของหลานไว้ เพื่อหลานแล้วกว่านางจะผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้ากลับไปเถอะ” นายท่านสองหลีกทางให้ และกล่าวเตือนเหมือนผู้อาวุโสที่ห่วงใยนาง “ถึงแม้จะเป็นบ้านของตัวเอง แต่พอเข้ากลางคืนแล้วควรรีบเข้าห้องนะ”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ หลานจะรีบไปพักผ่อนให้เร็ว” หมิงเวยก้มหัวทำความเคารพและเดินผ่านเขาไป เมื่อเดินไปจนสุดทางแล้วจึงหมุนตัวกลับมา ความเขินอายบนใบหน้าของนางก็หายไปในทันที
นางเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้าด้วยแววตาล้ำลึก กลางดึกเช่นนี้ นายท่านสองมาทำอะไรที่สวนอวี๋ฟางกัน
…………………………………………………………….
