“พี่เจ็ด!” ดวงตาของหมิงเซียงเบิกกว้าง
“ชู่!” หมิงเวยทำมือบอกให้เงียบ แล้วหันไปสั่งตัวฝู “ตัวฝู เจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก หากมีใครมาทางนี้ละก็แจ้งข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูวางกล่องใส่อาหารลงแล้วหมุนตัวเดินออกไป
ความสนใจของเด็กทั้งสองอยู่ที่กล่องใส่อาหาร น้ำลายของพวกเขากำลังจะไหลลงมา
หมิงเวยเปิดกล่องอาหารและถามว่า “เมื่อสักครู่ผู้ใดกันที่พูดว่า ถ้าหากมีผู้ให้ซาลาเปาจะเรียกว่าท่านพ่อ”
หมิงเซียงแลบลิ้น นางหนังหน้าหนาราวกับกำแพงเมือง “ข้ากล้าเรียก แล้วพี่เจ็ดกล้าตอบรับรึเปล่าล่ะเจ้าคะ”
เมื่อเปิดกล่องอาหารชั้นแรก จานกระเบื้องสีขาวมีซาลาเปาสีขาวน่ารักอวบอ้วนวางอยู่รอบจาน ควันสีขาวบางๆ ส่งกลิ่นหอมเตะจมูก
“เจ้ายอดเยี่ยมมาก!” หมิงเวยวางซาลาเปาไว้บนมือของนาง “กินเถิด”
ซาลาเปานึ่งร้อนๆ กระตุ้นความอยากของทั้งสองคนทันที หมิงเซียงกับหมิงฮ่าวหยิบมันขึ้นมาแล้วยัดใส่ปาก เหมือนขอทานตัวน้อยที่หิวโหยมาสามวัน
เนื้อแป้งธัญพืชหอมหวานกำลังพอดี เนื้อสับมันๆ ที่กัดเข้าไป รสชาติหอมเค็มที่ถูกปาก…ไม่เคยทานซาลาเปาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!
หมิงเวยเห็นพวกเขาทานอย่างกับหมาป่ากลืนเสือกลืน[1] จึงเปิดกล่องชั้นที่สองออก แล้วพูดกับหมิงเซียงว่า “นมแพะที่เจ้าต้องการ ปรุงกับนมซิ่งเหริน เพิ่มน้ำผึ้งลงไป”
ในชามขนาดเล็ก น้ำนมแพะสีขาวขุ่นมีกลิ่นหอมหวานเลี่ยนของน้ำผึ้ง หมิงเซียงโห่ร้องด้วยความดีใจเบาๆ แทบรอไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปหา
