นตอนกลางคืน
หลังจากนั้นไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก และนายท่านสองก็เดินเข้ามา
“ท่านเป็นคนที่จริงใจจริงๆ เสี่ยวชีหายแล้ว แต่ก็ยังคัดลอกคัมภีร์ทุกวัน”
ฮูหยินสามไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งคัดบทสุดท้ายเสร็จ นางจึงเก็บกระดาษแล้วหมุนตัวกลับมา
นางพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “จู่ๆ ท่านก็ส่งจดหมายมาบอกว่ามีเรื่อง ตกลงคือเรื่องอันใดกัน ในสายตาของท่านมันเป็นเรื่องสำคัญหรือ”
นายท่านสองค่อยๆ จิบชา และกล่าวว่า “เรื่องของเสี่ยวชี เจ้าว่าสำคัญหรือไม่ล่ะ”
ฮูหยินสามตกใจ แล้วสีหน้าโกรธจัดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง “ข้าเคยบอกท่านแล้ว อย่าแตะต้องเสี่ยวชี! ถ้าท่านกล้าแตะต้องเสี่ยวชี พวกเราต้องสู้กันจนตายไปข้าง!”
นายท่านสองหัวเราะเบาๆ “ดูเจ้าสิ ใจร้อนอะไรขนาดนั้น เสี่ยวชีเป็นลูกของเจ้า เป็นหลานของข้า ข้าจะคิดถึงนางไม่ได้เลยหรือ ข้าหวังดีกับนางหรอกถึงได้มาหาท่าน”
เมื่อได้ยินประโยคตรงกลาง ฮูหยินสามพูดเสียงหนักขึ้น “พูดมา! ตกลงคือเรื่องอันใดกัน”
…………………………………………………………………….
[1] หมาป่ากลืนเสือกลืน : กินอย่างตะกละตะกลาม
