งก็ช่างมัน แต่ยังพาเสี่ยวชีออกมาด้วย! ดีจริงๆ ตอนนี้เกิดปัญหาขึ้นแล้วพอใจกันหรือไม่”
หมิงเซียงร้องไห้ “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่างูมันตกลงมา ตอนแรกซ่อนตัวอย่างดีแล้วแท้ๆ…”
“เจ้ายังจะกล้าพูดอีก!” นายท่านสี่โมโหจนอยากจะตีขานาง!
“พอเถอะ!” นายท่านสองพูดขัดจังหวะเขาแล้วพูดเสียงเบา “ตอนนี้ก็ถูกพบไปแล้ว จะดุไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด เรามาคิดกันดีกว่าว่าจะทำอย่างไรกันดี!”
นายท่านสี่ไม่สามารถระงับความโกรธได้ เขาสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากโรงน้ำชาไปก่อน นายท่านสองส่ายหน้าแล้วหันมาพูดกับหมิงเฉิง “เจ้าพาน้องๆ กลับบ้านด้วย”
“ขอรับ” หมิงเฉิงตอบรับ
เมื่อนายท่านสองจากไปเขาก็ชี้ไปที่หมิงเซียง
หมิงเซียงรีบพูดก่อนว่า “ข้ารู้ว่าข้าผิด! ข้ากลับไปข้าต้องโดนตีแน่นอน พี่สี่ค่อยพูดทีหลังได้หรือไม่”
หมิงเฉิงทำได้แต่ถอนหายใจแล้วหันมาพูดกับหมิงเวย “ไปกันเถอะ พี่สี่จะพาเจ้ากลับบ้าน”
………………………………………
