สองแม่ลูกตระกูลเหอสีหน้าซีดเซียว พวกเขาเดินเข้าไปทำความเคารพอย่างกลัวๆ
องครักษ์เหลยหงนำของมากมายมาวางไว้ตรงหน้าเจี่ยงเหวินเฟิงทีละชิ้น จากนั้นก็ยื่นเอกสารให้เขา “นี่เป็นแผนผังบ้านตระกูลเหอขอรับ ฝั่งซ้ายขวาของบ้านพวกเขามีเพื่อนบ้านข้างเคียงกันทั้งสองฝั่ง กำแพงสูงแปดฉื่อ[1] เมื่อผ่านประตูเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือห้องครัว…”
หมิงเวยเห็นอย่างชัดเจนเลยว่ากระดาษกองนั้นเป็นภาพร่าง เจี่ยงเหวินเฟิงดูอย่างช้าๆ แต่หลายรอบก่อนที่จะหยิบใบหนึ่งออกมาแล้วถามองครักษ์ “หลักฐานอยู่ที่ไหน”
เหลยหงถือไม้กระดานขนาดเท่าฝ่ามือ “สิ่งนี้ถูกนำมาจากขอบหน้าต่าง ตระกูลเหอมักใช้เป็นเบาะรองนั่งขอรับ”
หมิงเวยเห็นวิญญาณบินออกมาจากแขนเสื้อของเขาอีกครั้งแล้วบินวนไปรอบๆ อยู่ข้างบนและกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจเบาๆ และถามสองแม่ลูกของตระกูลเหอ “พวกเจ้าสองคนยังคงเป็นแพะ มีสิ่งใดอยากบอกเจ้าหน้าที่หรือไม่”
บุตรชายตระกูลเหอคุกเข่าเสียงดัง ‘ตุบ’ แล้วตะโกนว่า “ใต้เท้า ภรรยาของข้าน้อยไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น ต้องเป็นคนอื่นที่วางยาพิษแน่ๆ ขอรับ ได้โปรดใต้เท้าค้นหาความจริงด้วย!”
เจี่ยงเหวินเฟิงถามมารดาเหอ “ท่านคิดว่าอย่างไร”
มารดาเหอเช็ดน้ำตา “ใต้เท้า ลูกสะใภ้ของข้าน้อยเป็นคนกตัญญูมาตลอด…ข้าน้อยไม่เชื่อว่านางจะวางยาพิษเจ้าค่ะ”
ผูชื่อได้ยินแล้วก็อดร้องไห้ไม่ได้ เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “ครอบครัวของพวกท่านมีความจริงใจ การ
