องถ้วยในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
“ใต้เท้า จับได้แล้วขอรับ!” เหลยหงเดินเข้ามาพร้อมกับกระสอบป่านเหี่ยวๆ
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด “นำฆาตกรตัวจริงออกมา”
“ขอรับ”
เหลยหงสั่งให้องครักษ์พานักโทษและครอบครัวของพวกเขาถอยไปข้างหลังเพื่อให้มีพื้นที่กว้างๆ
ผู้คนที่มุงดูต่างคุยกัน “มีคนอยู่ในกระสอบหรือ แต่แบนขนาดนี้ใส่คนไม่ได้หรอก”
“ไม่ได้ใส่คน หรือว่าเป็นผี!” คำพูดนี้ทำให้คนกลุ่มหนึ่งโห่ใส่เขา “อย่าทำให้ผู้อื่นหวาดกลัวสิ!”
ยังมีคนพูดอีกว่า “อาจจะใช่ก็ได้ บ้านเหอไม่มีคนอื่นเข้ามา หากผูชื่อไม่ได้ทำ ก็อาจเป็นผีที่ทำ” คำพูดนั้นทำให้ทุกสายตาจ้องมองไปที่กระสอบ
เหลยหงแกะเชือกออก หลังจากนั้นไม่นานกระสอบก็กระเพื่อมเล็กน้อย แล้วงูสีขาวตัวเล็กก็โผล่หัวออกมา
“งู!”
“เป็นงูได้อย่างไรกัน” หมิงเซียงคว้าแขนของหมิงเวย นางรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก “มีงู!”
หมิงฮ่าวประหลาดใจ “งูคือฆาตกรตัวจริงงั้นหรือ” หมิงเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย นางจ้องมองงูขาวตัวเล็กอย่างครุ่นคิด
ท่านเจ้าเมืองรู้สึกสับสนและถามว่า “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านจะบอกว่าผู้ที่วางยาท่านเหอคืองูตัวนี้หรือ แต่บนร่างของเขาไม่พบบาดแผลใดๆ เลยนะขอรับ”
“พิษจากงูไม่จำเป็นต้องกัด” เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าว “เหลยหง เจ้าจับงูตัวนี้ได้อย่างไร บอกท่านเจ้าเมืองอู๋หน่อย”
“ขอรับ” เหลยหงพูดเสียงดัง “พวกข้าน้อยไปที่บ้านเหอตามคำสั่งของใต้เท้าและพบรอยต่อที่ขอบหน้าต่
