บริเวณโถงใหญ่ถูกจัดให้เหลือเพียงไม่กี่โต๊ะสำหรับเหล่าเจ้าหน้าที่
เหล่าชนชั้นสูงถูกจัดให้นั่งที่ม้านั่ง ส่วนคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหมิงเฉิงทำได้แค่ยืนดู
โชคดีที่พวกหมิงเวยนั่งอยู่ในเขตที่นั่งส่วนตัวพวกเขาจึงไม่ถูกไล่ออกมา
หากถูกพบเข้าล่ะก็คงไม่สามารถหนีพ้นได้
เมื่อเจี่ยงเหวินเฟิง ท่านเจ้าเมือง และคนอื่นๆ เข้ามา แม่นางอาหว่านท่านนั้นก็เข้ามาพร้อมกับสาวใช้สองนาง
“ท่านเจ้าของร้าน คุณชายของพวกเราต้องการเข้ามาดื่มชา รบกวนเตรียมโต๊ะส่วนตัวให้ด้วย” นางกระซิบเสียงเบา
หมิงเซียงเบิกตากว้าง นางจับข้อมือของหมิงเวยแล้วลดเสียงลง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เจ็ด! ท่านได้ยินหรือไม่ คุณชายหยางจะมาที่นี่ พวกเรามาไม่เสียเที่ยวจริงๆ!”
หมิงเวยเหลือบมองนางแล้วพูดเบาๆ “เจ้าจะไม่กังวลหน่อยหรือ หากพวกเขาเข้ามาเห็นเราขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หมิงเซียงตัวสั่นนางรีบหันไปมองโถงใหญ่ที่มีม่านไม้ไผ่กั้นอยู่
โชคดีที่เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น
แม่นางอาหว่านท่านนั้น มองไปที่โต๊ะส่วนตัวทางฝั่งตรงข้าม เจ้าของร้านไปคุยกับลูกค้าฝั่งนั้นซึ่งทางลูกค้าก็รีบออกไปแต่โดยดี
แม่นางอาหว่านปรบมือ คนรับใช้กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาเป็นแถวยาวเหยียด ในมือพวกเขาถือของเข้ามาด้วย
ม่านไม้ไผ่ฝั่งตรงข้ามถูกยกออก เหล่าคนรับใช้เช็ดโต๊ะ ทำความสะอาด ปูผ้าคลุม เปลี่ยนเก้าอี้ จากนั้นนำถ้วยชามตะเกียบของตนเองออกมาลวก แม้แต่เตากับกาต้มน้ำก็ยังเอามาเองด้วย
ทุกคนประห
