ลาดใจกับภาพที่เห็น อะไรคือความพิถีพิถัน วันนี้พวกเขาได้เห็นและเข้าใจแล้ว
สุดท้ายแม่นางอาหว่านทำการจุดเทียนหอม
“นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายจวนตระกูลโหว ช่างเป็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาจริงๆ” บัณฑิตโต๊ะข้างๆ กระซิบกัน
อีกคนกลับหัวเราะ “รสนิยมสูงเสียจริง!” ในขณะที่พูดคุยกันประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก
สาวใช้สองนางลงจากรถม้าก่อนเพื่อมารอด้านข้างด้วยความเคารพ
“อา!” หมิงเซียงร้องเสียงเบาแล้วรีบคว้าข้อมือของหมิงเวย
หมิงเวยเสียสมาธิ “…ยังไม่ออกมาเลยเจ้าจะร้องทำไม”
“ข้าตื่นเต้น…” ดวงตาของหมิงเซียงเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
พอถูกขัดจังหวะ เมื่อหมิงเวยหันศีรษะไปมอง คุณชายหยางก็ได้ลงจากรถม้ามาเรียบร้อยแล้ว
ถึงนางจำคนไม่ค่อยได้ แต่ก็แยกออกว่าใครขี้เหร่ใครรูปงาม คุณชายหยางผู้นี้สวมเครื่องแต่งกายประณีตงดงาม สวมหมวกทองคำ รูปร่างสูงใหญ่ ดูเป็นชายที่มีรสนิยมมาก เมื่อเขาหมุนตัวมา นางได้ยินเสียงสูดลมหายใจอย่างชัดเจน
“งาม…งามมาก” หมิงเซียงพึมพำ
เขางดงามจริงๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ ไฝเม็ดเล็กๆ ที่อยู่ตรงหว่างคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเกินจริงจนไม่เหมือนคนที่พบเจอได้บนโลกมนุษย์ ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือใบหน้านี้ดูไม่เหมือนหญิงสาวสักนิดเลย
กล่าวสั้นๆ เลยคือ เขาเป็นชายที่รูปงามมาก หมิงเวยก้มหน้าลงดื่มชา
“พี่เจ็ดๆ ท่านเห็นหรือไม่” หมิงเซียงรู้สึกตื่นเต้นมาก และนางต้องการแบ่งปันความรู้สึกนี้ให้กั
