“เฮ้! นังหญิงแก่นี่!” เจ้าหน้าที่สะพายดาบเดินเข้ามาหาแล้วชี้หน้าใส่หญิงชรา “ต้องการร้องทุกข์ให้ไปตีกลองที่ศาลาว่าการนู่น วันนี้ใต้เท้าเจี่ยงมาเยือนตงหนิงเป็นครั้งแรก อย่ามาก่อกวน!”
หญิงชราเปิดตาเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นต้อทั้งสองข้าง นางเอ่ยขอร้อง “ใต้เท้า ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจะมาก่อกวน แต่ข้าน้อยไม่มีทางเลือกจริงๆ! โปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
เด็กหญิงเองก็ร้องไห้ขอร้อง “ใต้เท้า ท่านแม่ของข้าติดคุก น้องชายของข้ายังไม่หย่านมเลย ได้โปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
พวกนางทั้งสองคุกเข่าคำนับ
คนธรรมดาเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร หญิงชราผู้นี้ไม่เพียงแก่ชราเท่านั้น แต่ยังตาบอดอีกด้วย ร้องไห้จนตัวสั่นเพราะความอยุติธรรม ทุกคนเห็นแล้วต่างรู้สึกเห็นอกเห็นใจ ยิ่งเห็นเด็กหญิงร้องไห้อย่างน่าเวทนาด้วยแล้วก็รู้สึกทนไม่ได้
ชาวบ้านบางคนจำยายหลานคู่นี้ได้จึงพูดขึ้นมาว่า “นั่นท่านยายหมี่แห่งหมู่บ้านผูเจียไม่ใช่หรือ บุตรสาวของนางถูกจับเพราะวางยาพ่อตา!”
“ใช่คนจากหมู่บ้านซานชู่รึเปล่า ได้ยินมาว่าลูกสะใภ้ทะเลาะกับพ่อตาเลยวางยาฆ่าเขา”
“มาร้องทุกข์ต่อหน้าเจี่ยงชิงเทียน คงไม่ใช่เพราะถูกปรักปรำหรอกนะ”
“หากเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่การดีเลย ท่านยายหมี่เป็นมารดาของผูชื่อแน่นอนว่านางต้องมาพูดแทนบุตรสาวของตนอยู่แล้ว”
“บ้านท่านป้าของข้าก็อยู่ในหมู่บ้านซานชู่ นางบอกว่าตระกูลผูเป็นครอบครัวกตัญญู วันนั้นเป็นเพราะอ
