ทั้งสองคนได้แอบพวกสาวใช้หลบออกจากสวนอวี๋ฟางเพื่อไปพบหมิงฮ่าวที่ประตูหลัง
หมิงฮ่าวอ้าปากค้างจนคางแทบหลุดเมื่อเห็นหมิงเวย เขาถามหมิงเซียง “ท่านพาพี่เจ็ดออกมาด้วยได้อย่างไรกัน ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร”
หมิงเซียงไม่สนใจ “พี่เจ็ดหายแล้วจะมีปัญหาได้อย่างไรกัน”
“แต่ว่า…”
“เอาล่ะๆ! เจ้าอย่าบ่นนักเลย หากเกิดอะไรขึ้นมาข้ารับผิดชอบเอง!” หมิงเซียงตบอกตนเอง
หมิงฮ่าวพูดอย่างไม่เต็มใจ “ท่านพูดแล้วนะ!”
“ข้าพูดเอง!”
“…ได้!” หมิงฮ่าวตอบรับด้วยความลังเล
หมิงเวยเดินตามพวกเขาข้ามผ่านสวน ข้ามผ่านทางเดินที่มีกำแพงขนาบสองข้าง จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้ากำแพงเตี้ย
หมิงฮ่าวไม่รู้ว่าควรดึงอิฐจากรูกำแพงส่วนไหนออกมาดี เขาเลยดึงออกมาทีละชิ้นๆ
เขากำลังจะปีนขึ้นไป แต่ถูกหมิงเซียงฉุดเอาไว้ “เจ้าให้พี่เจ็ดไปก่อน พวกเราคอยช่วยกันดันอยู่ข้างล่าง”
“โอ้…”
หมิงฮ่าวกำลังจะลงมาแต่หมิงเวยก็ขัดไว้ก่อน “ไม่ต้องหรอก พวกเจ้าไปก่อนเลย ข้าปีนขึ้นเองได้”
“พี่เจ็ด มันต้องปีนข้ามไปนะเจ้าคะ!” หมิงเซียงมองนางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“เจ้าวางใจเถอะ” เมื่อเห็นนางยืนยันอย่างหนักแน่น เด็กน้อยทั้งสองจึงไม่ทักท้วงอะไรอีก
พวกเขาคงชินกับการปีนกำแพงแล้ว หมิงฮ่าวปีนขึ้นไปก่อนจากนั้นก็ช่วยดึงหมิงเซียงขึ้นไปตาม ทั้งสองปีนขึ้นไปบนกำแพงได้อย่างราบรื่นแล้วหันมามองหมิงเวยพร้อมกัน
หมิงเวยประมาณความสูงของกำแพงแล้วเหยียบอิฐอีกครั้ง
“พวกเจ้าสองคนห
