ภ้สี่ไม่อนุญาต เจ้าคงไปพบเขาไม่ได้”
หมิงเซียงร้องไห้คร่ำครวญ และเสียงนั้นก็ทำให้ฮูหยินสี่ที่อยู่ในห้องได้ยิน นางจึงพูดต่อว่า “เจ้าเงียบๆ หน่อย อย่าทำตัวเหมือนลิง!”
ฮูหยินสี่พูดเรื่องนี้เสร็จนางก็เดินทางกลับ นางมาที่นี่เพื่ออธิบายให้ฮูหยินสามฟัง
ก่อนหน้านี้คุณหนูเจ็ดป่วยจนต้องหมกตัวอยู่แต่ในเรือน ตอนนี้อาการของนางก็ดีขึ้นแล้วจึงต้องให้นางออกไปพบปะผู้คนบ้าง จริงๆ แล้วฮูหยินสามไม่สนใจ นางตัดสินใจที่จะพาบุตรสาวกลับบ้านเกิดของนาง บุตรสาวจะออกไปพบปะผู้คนหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย
หมิงเวยเองนางก็ไม่สนใจ สิ่งที่นางสนใจก็คือในเรือนนี้ซ่อนสิ่งใดไว้อยู่กันแน่
ไม่นานหลังจากนั้นนายท่านสี่ได้มาหาอยู่หลายครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้ทำสิ่งใดด้วย แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ
หมิงเวยให้เขาดูเพื่อบอกถึงความแตกต่าง ซึ่งนายท่านสี่เองเข้าใจได้ด้วยตนเองหรือว่ามีคนบอกกันแน่นะ
ครั้งแรกนายท่านสี่ดูสับสนเล็กน้อย แต่พอครั้งที่สองเขาก็ดูอย่างละเอียดเป็นเวลานาน
หลังจากนั้นเขาก็ไม่มาอีกเลย หมิงเวยหัวเราะดูเหมือนจะเป็นคนอื่นที่เข้าใจ
คนคนนั้นรู้ว่านางเข้าใจ เขาจะลงมือหรือเปล่านะ
หมิงเวยยังไม่ทันรอจนคนคนนั้นลงมือ หมิงเซียงก็มารออยู่ก่อนแล้ว
“พี่เจ็ดๆ!”
หมิงเวยประหลาดใจที่เห็นหมิงเซียงที่ทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในสวนอวี๋ฟาง “เจ้ามาทำอะไรตรงนี้ เป็นขโมยงั้นรึ”
นางทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนไม่อยากให้ใครรู้
“ชู่ว!” หมิงเซียงดึงนางให้ล
