งมาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ กระซิบข้างหูนางเบาๆ “ข้าจะออกไปข้างนอก ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่”
หมิงเวยมองนาง ดวงตาเปล่งประกาย “เจ้าคงไม่ได้คิดจะแอบไปดูคุณชายหยางคนนั้นใช่หรือไม่”
“ฮะๆ” พอถูกนางรู้ทันหมิงเซียงก็รู้สึกเขินเล็กน้อย “ข้าแค่จะไปแอบดู จะไม่พบเขา เพราะฉะนั้นข้าไม่เสียชื่อเสียงแน่นอน!”
“….”
“ถ้าท่านไม่ไป ข้าไปเอง!”
หมิงเวยรู้สึกว่าต้องถามอีกสักสองสามคำถาม “เจ้าไปคนเดียวงั้นหรือ จะไปแอบดูที่ไหน ไม่กลัวว่าจะถูกพบตัวเข้าหรืออย่างไร”
หมิงเซียงตอบ “วันนี้เขามาที่ตงหนิง! ท่านเจ้าเมืองได้พาเหล่าชนชั้นสูงไปต้อนรับ ท่านพ่อของข้า ท่านลุงสองก็ไปด้วย! ข้ารู้ว่าพวกเขาจะไปต้อนรับที่ใด แค่แอบดูจากแถวๆ นั้นก็พอแล้ว ข้ากับน้องหกจะไปด้วยกัน ตอนนี้เขารออยู่ด้านนอกแล้วเจ้าค่ะ”
“…” หมิงเวยรู้สึกปวดหัว นางจะโน้มน้าวหมิงฮ่าวได้อย่างไรกัน เขาคงไม่ได้ถูกหมิงเซียงรังแกมาหรอกใช่ไหม
“พี่เจ็ด! ข้ารู้สึกดีกับท่านถึงได้มาชวนท่านด้วย ถ้าพี่เจ็ดไม่ไปก็อย่ามาเปิดโปงข้านะ!” เมื่อเห็นว่านางดูไม่สนใจมากนัก หมิงเซียงจึงประกาศจุดยืนอย่างรวดเร็ว
“วางใจเถอะ” หมิงเวยคิด “ข้าจะไปกับเจ้า”
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เด็กสองคนนี้สร้างปัญหา
………………………………………………………
[1] จวินโหว : โหวผู้บัญชาการทหาร
