ดินทางท่องยุทธภพ
แน่นอนว่าท่านอาจารย์ไม่ยอมปล่อยให้นางหิว การคงเส้นคงวาเป็นคำขอที่มากเกินควรอย่างหนึ่ง
ในบางครั้ง พวกเขาเป็นแขกรับเชิญของเหล่าขุนนาง การได้ดื่มกินอย่างหรูหราหาได้มีค่าไม่ แต่ในยามที่ยากลำบาก การกินนอนในป่าถือเป็นเรื่องปกติ
ซึ่งนั่นทำให้หมิงเวยมีความรู้สึกสงบยามอยู่ต่อหน้าอาหารเลิศรส
แน่นอนว่านางชื่นชอบอาหารเลิศรส แต่นางจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงใหลไปกับมันเด็ดขาด
“ท่านป้าสามใจดีมากเลย! ไม่เหมือนท่านแม่ของข้า เข้มงวดกับพวกเรามากเกินไป” หมิงเซียงพูด
หมิงเวยหัวเราะ “หากนางกลายเป็นท่านแม่ของเจ้า นางอาจจะเข้มงวดกับเจ้ามากกว่านี้ก็เป็นได้”
“เป็นไปไม่ได้!” หมิงเซียงโบกมือค้าน “ในเรือนนี้ท่านป้าสามดีที่สุดแล้ว ท่านป้าสองเข้มงวดมาก ขนาดน้องหกยังไม่กล้าพูดเสียงดังเลย ส่วนท่านอาหญิงหก…” นางทำปากยื่น “แค่ดูแลเรื่องขนไก่เปลือกกระเทียม[3]ในเรือนของท่านอาหก ท่านก็ยุ่งพอสมควรแล้วเจ้าค่ะ”
“อ้อ ในเรือนของท่านอาหกมีเรื่องยุ่งมากมายงั้นหรือ”
“ทำไมจะไม่เยอะเล่าเจ้าคะ พี่เจ็ด ข้าจะบอกให้…” หมิงเซียงพูดอย่างคึกคัก
บุตรสาวตระกูลหมิงมีจำนวนไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เกิดจากนายท่านสองคนที่อยู่เมืองหลวง ส่วนคนที่อยู่เมืองตงหนิง นอกจากบุตรสาวคนโตของนายท่านสองที่ออกเรือนไปแล้วก็เหลือแค่พวกนาง ก่อนหน้านี้หมิงเวยป่วย หมิงเซียงจึงไม่มีเพื่อนเล่นยามที่อาศัยอยู่ในเรือน ในที่สุดตอนนี้นางก็มีเด็กสาววัยเดียวกันที่
