สามารถพูดคุยด้วยได้สักที
“ในครอบครัวของพวกเรา ท่านอาหกโดดเด่นที่สุดแล้ว มีหญิงสาวอยู่ในห้องมากมาย นอกจากนี้ท่านอายังเป็นแขกประจำของเทียนเซียงโหลวได้ยินมาว่าแม้แต่แม่หม้ายสวยๆ อายุน้อยท่านอาก็ยังเกี้ยว”
“พี่แปด!” จู่ๆ หมิงคุนก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า “ท่านแม่บอกว่า ท่านพี่เป็นเด็กผู้หญิง ไม่ควรปากพล่อย เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวควรพูด”
พอถูกน้องชายสั่งสอนหมิงเซียงก็ถลึงตาใส่
หมิงเวยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดอย่างจริงจัง “อืม ที่ท่านอาหญิงสี่พูดมาก็ถูกนะ น้องแปดอย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ ผู้อื่นได้ยินเข้าจะไม่ดี แต่พวกเราเป็นพี่น้องกัน เจ้าพูดกับข้าอย่างเงียบๆ ได้ ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน”
จากสีหน้าโกรธของหมิงเซียงกลายเป็นนิ่ง “เรื่องนี้ไม่ใช่พี่เจ็ดไม่รู้หรอกหรือ ข้าจะบอกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะ”
พูดแล้วก็ถอนหายใจ “พี่น้องผู้หญิงในครอบครัวเราล้วนอยู่ที่เมืองหลวง! ปกติไม่มีใครให้มาเล่นด้วย พี่เจ็ด ตอนนี้ท่านก็หายดีแล้ว หลังจากนี้ข้ามาเล่นกับท่านได้หรือไม่ ป่าดอกท้อที่เรือนของฉีตงจวิ้นอ๋องงดงามมาก เมื่อถึงเวลาดอกไม้คงบานพอให้เราไปชมได้”
นิ้วของหมิงเวยปัดถ้วยแก้วออกเบาๆ “เรือนฉีตงจวิ้นอ๋องงั้นหรือ…”
“โอ้ พี่เจ็ดคงไม่รู้ ฉีตงจวิ้นอ๋องเป็นหลานชายคนปัจจุบัน ที่ที่พวกเราอาศัยอยู่ก็เป็นที่ดินที่ท่านทรงไว้วางใจแบ่งให้ ท่านมีบุตรสาวสองคน อายุไล่เลี่ยกันกับพวกเรา แล้วยังมีความสัมพันธ์อันดีกับพวกเราอีกด
