่เสียงพึมพำเลยไม่รู้ว่านายท่านสี่กำลังเดินออกมา
นายท่านสี่เปิดประตูโดยที่ทั้งสองคนไม่ทันได้ตั้งตัว จึงล้มคว่ำเข้าไปในห้องอย่างไม่ตั้งใจ
แล้วชนกันเข้าอย่างจัง นายท่านสี่เห็นหมิงเฉิงอย่างนั้นก็โกรธจัดชี้หน้าเขา
“เจ้าอายุเท่าไรแล้ว ทำตัวเป็นเด็กไปได้!”
หมิงเฉิงรู้ว่าตัวเองทำผิดเลยหดหัวเหมือนนกกระทา นายท่านสี่สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ ข้ามประตูเดินออกไป
ฮูหยินสามเองก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล นางยืนรออยู่ไม่ไกลแล้วยิ้มทักทาย “น้องสี่”
นายท่านสี่พูดอึกอัก “สายมากแล้ว ข้าขอตัวก่อน พี่สะใภ้สามตามสบาย”
ฮูหยินสามประหลาดใจ เขาจะไปแล้วอย่างนั้นหรือ
อีกด้านหนึ่ง ตัวฝูรีบเข้าห้องด้วยความร้อนอกร้อนใจ
“คุณหนู! ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยบอก “อืม” จากนั้นก็ดื่มชา
ตัวฝูสำรวจร่างกายนาง เมื่อเห็นว่าตัวคุณหนูยังปกติดีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”
เห็นนางเป็นแบบนี้หมิงเวยก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
จากนั้นนางก็หุบยิ้มและคุยกับตัวเอง “ไม่ใช่เขาเสียหน่อย!”
ตัวฝูฟังแล้วไม่เข้าใจ “คุณหนู เขาคนไหนหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยไม่อธิบาย แต่พูดกลับไปว่า “ข้าหิวแล้ว”
“อ้อ” ตัวฝูถูกดึงความสนใจไปในทันที “อาหารเที่ยงจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูจะรับประทานเลยหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม” หมิงเวยคิดในใจขณะเดินออกจากห้อง
คนที่ทำเรื่องเลวร้ายนี้ไม่ใช่นายท่านสี่ เพราะถ้าเป็นเขาละก็คงไม่ถูกนางจับได้ด้วยคำพูด
