ฮูหยินสามกำลังจะพูด แต่ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของนางเสียก่อน “ท่านอาสี่” นายท่านสี่หันหน้าไปตามเสียงแล้วเขาก็พบเด็กสาวเดินมาตามทางเดินอย่างช้าๆ หลานสาวของเขาคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไรนายท่านสี่จำได้อย่างชัดเจน
ฮูหยินสามเป็นผู้ที่น่าทึ่งมาก คุณหนูเจ็ดและนางมีความเหมือนกันเจ็ดถึงแปดส่วน ในเรื่องหน้าตาไม่มีบุตรสาวผู้ใดในเรือนนี้เทียบนางได้ แต่นางโง่มาแต่กำเนิด วันๆ ทำตัวแข็งทื่อ ไม่ว่าจะขัดเกลาอย่างไรก็ยังทำตัวไม่ต่างจากหุ่นไม้
หญิงงามไม่ใช่แค่ผิวพรรณที่ดูดีเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความงามจากภายในซึ่งนางขาดเสน่ห์นี้ไป มารดาของนางเป็นผู้ที่มีเสน่ห์มาก แต่หลงเหลือมาถึงตัวนางเพียงห้าส่วน ไม่ได้ดึงดูดคนมากนัก
แต่คุณหนูเจ็ดที่อยู่ตรงหน้านี้…อากัปกิริยาไม่เรียกได้ว่าสง่างามนัก รูปลักษณ์ดูไม่ใช่หญิงที่นุ่มนวล แม้จะดูสบายๆ ขี้คร้านเกินไป แต่โดยรวมก็ดูมีชีวิตชีวาและสดใส หลานสาวคนนี้แม้ว่าจะเหมือนพี่สะใภ้ที่เป็นหม้ายอยู่มาก แต่โครงคิ้วของนางเหมือนพี่ชายของเขาเสียมากกว่า
เขากับพี่ชายนั้นเหมือนกันมาก เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้านี้ตัวเขาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธก็ดับลงไปกึ่งหนึ่ง หมิงเวยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านายท่านสี่ ย่อตัวทำความเคารพแล้วพูดว่า “หลานเป็นคนสั่งให้พวกนางพังลงเองเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ได้สติเขาขมวดคิ้ว “ได้ยินว่าเจ้าหายดีแล้ว ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี หลายปีมานี้เป็นเพราะเจ้าป่
