ึกขมขื่นในใจ แต่ในไม่ช้านางก็ขจัดความรู้สึกนี้ออกไปได้ มีอะไรที่นางต้องไม่พอใจกันล่ะ ถึงแม้สามีจะไม่รักใคร่ใกล้ชิดกับนาง แต่ก็ยังเคารพกัน เรื่องภายนอกนางขอไม่เข้าไปยุ่ง แต่เรื่องภายในเรือนไม่ยุ่งไม่ได้ ยังมีเรื่องลูกอีก บุตรชายคนโตเป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อแม่ บุตรสาว และบุตรชายคนเล็กก็น่ารักน่าเอ็นดู
นางควรพอใจได้แล้วฮูหยินสี่ที่มีเรื่องหนักใจอยู่เต็มอกหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง แต่แม่นมที่เป็นคนสนิทก็รีบวิ่งเข้ามาหาเสียก่อน “ฮูหยินเจ้าคะ! ที่สวนอวี๋ฟาง…”
นายท่านสี่ที่เพิ่งเดินออกจากเรือนไปหันกลับมาตามเสียงเรียกของฮูหยินสี่
“ท่านพี่! ท่านพี่เจ้าคะ!” เขาเห็นฮูหยินสี่รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกเบื่อหน่ายมากขึ้น ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก “ข้าไม่ได้บอกไปหรือว่าพวกเจ้ากินกันไปเลย”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นเจ้าค่ะท่านพี่!” ฮูหยินสี่รีบบอก “เมื่อครู่แม่นมหยูมาบอกว่าที่สวนอวี๋ฟางมีการทำความสะอาดสวน…”
“ก็ให้พวกนางทำความสะอาดไปสิจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม”
ฮูหยินสี่พูดต่อว่า “…เสี่ยวชีต้องการที่จะทำลายกำแพงนั้นลง”
“เจ้าว่าอันใดนะ?” สีหน้าของนายท่านสี่เปลี่ยนไปยังไม่ทันพูดอะไรเขาก็มุ่งหน้าไปทางสวนอวี๋ฟางแล้ว ฮูหยินสี่กำลังลังเลว่านางต้องตามสามีไปหรือไม่ และในตอนนั้นหมิงเฉิงก็กลับมา “ท่านแม่ ทำไมสีหน้าท่านถึงเป็นอย่างนั้น ท่านพ่อจะไปที่ใดหรือ”
ฮูหยินสี่มองบุตรชายที่ตัวสูงไม่ต่างจากสามีแล
