นางไม่ได้ฉลาดนัก แต่ฮูหยินบอกว่าการปรนนิบัติรับใช้คุณหนูไม่จำเป็นต้องฉลาด แค่นางมีความจงรักภักดีก็เพียงพอแล้ว
ตัวฝูคิดอย่างนั้นมาโดยตลอด แต่ในวันนี้นางรู้สึกว่าคุณหนูกลายเป็นคนฉลาด ส่วนตัวนางนั้นโง่มากเหมือนกลายเป็นภาระของคุณหนู ไม่ได้! นางต้องพยายามตามคุณหนูให้ทัน เมื่อกี้คุณหนูบอกว่าอย่างไรนะ ให้ใช้ใจรู้สึกก็จะรู้ว่าพวกมันซ่อนอยู่ตรงไหน ใช้ใจ รู้สึก…
ตัวฝูหลับตาลง ปล่อยวางกำแพงจิตใจ สัมผัสความรู้สึกรอบๆ อย่างเงียบๆ
แล้วเบื้องหน้าของนางก็เกิดความเปลี่ยนแปลงโดยไม่รู้ตัว ถึงนางจะยังไม่ลืมตา แต่เหมือนจะเห็นเงาดำมากมาย เงาตะคุ่มพวกนั้นค่อยๆ โผล่ออกมา
มันคือ…ต้นไม้หนึ่งต้น ใช่ เป็นต้นฮวายฉู้[1]เก่าแก่ในสวนที่มีอายุเกือบร้อยปีแล้ว ยังมีหินก้อนใหญ่ใต้ต้นไม้ได้ยินมาว่าตอนที่สร้างสวนได้ขนกลับมาจากหุบเขา และแม่น้ำที่สวยงามเลื่องชื่อซึ่งอยู่ไกลออกไปหลายพันลี้
ในน้ำ…ในน้ำมีแจกันซึ่งมันตกลงไปตั้งแต่ตอนไหนนะ
เอ๊ะ ด้านขวามือของนาง มีเงาคนสีขาว!
ตัวฝูตกใจจนมือสั่น นางลืมตาขึ้นเงาที่เห็นเมื่อสักครู่นี้ไม่อยู่แล้ว เหมือนโลกได้กลับสู่สภาพเดิมอย่างไรอย่างนั้น ราวกับว่าที่นางเห็นล้วนเป็นเพียงภาพหลอน
นางยังผวาไม่หายเมื่อนึกถึงเงาคนสีขาวที่เห็นไปเมื่อสักครู่ มันเหมือน…เงาสีขาวที่เสี่ยวเซียงบอกรึเปล่านะ ใช่แล้วเสี่ยวเซียงก็พบเห็นที่นี่นี่นา!
ดวงตาของนางจ้องมองตรงไปยังพื้นดินที่ว่างเปล่า หญิงชราที่ดูแลสวน
