เดินผ่านมา และมองนางด้วยสายตาแปลกใจ “แม่นางตัวฝูกำลังทำอันใดหรือ วันนี้ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูรึ”
ตัวฝูเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ถามหญิงชราว่า “ท่านมีพลั่วหรือไม่เจ้าคะ”
“มี” หญิงชราหยิบพลั่วออกมาอย่างลังเล “เจ้าจะเอาไปทำอันใดหรือ”
ตัวฝูไม่ตอบใช้พลั่วขุดดินออกมา
“แม่นางตัวฝู?” หญิงชรายังคงสับสนอยู่ ตัวฝูไม่สนใจนางสนใจแต่ดินที่นางขุดอยู่เท่านั้น ใช้เวลาไม่นานพลั่วก็กระแทกเข้ากับของแข็งบางอย่าง
ตัวฝูโยนพลั่วทิ้งแล้วหยิบกล่องไม้ที่อยู่ในดินออกมา หญิงชราตกใจ “กล่องเครื่องประดับของผู้ใดกัน งดงามเสียจริง”
ตัวฝูหยิบผ้าเช็ดหน้ามาห่อไว้หมุนตัวและวิ่งไปตามทางเดิน
“แม่นาง!”
ตัวฝูหันกลับไปบอกว่า “รบกวนท่านยายกลับไปก่อนไว้ข้าจะขอบคุณท่านทีหลัง!”
หมิงเวยได้ยินเสียงตัวฝูวิ่ง “คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”
นางยกมุมปากขึ้น จากนั้นก็ลืมตา ตัวฝูกอดกล่องเครื่องประดับแล้ววิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าหมิงเวย นางพูดไปทำท่าทางไปว่า “คุณหนู ตัวฝูเห็นแล้วเจ้าค่ะ! มีเงาสีขาวเหมือนที่เสี่ยวเซียงพูดไว้ไม่มีผิด ตัวฝูขุดดินลงไปแล้วก็เจอสิ่งนี้!”
หมิงเวยรับกล่องเครื่องประดับมา นางหัวเราะเบาๆ “ดี เจ้าได้เจอสหายคนแรกแล้ว”
“คนแรกหรือเจ้าคะ”
“ใช่ เจ้ายังจำคำพูดที่จิ่วเอ์อร์พูดไว้หรือไม่อาจมีมากกว่าหนึ่ง”
ตัวฝูพยักหน้าทันที “คุณหนูโปรดรอก่อน ข้าน้อยจะไปหาต่อ” พูดจบนางก็หมุนตัวแล้ววิ่งกลับไป หมิงเวยยิ้มขณะมองดูนางวิ่งกลับไป สาวใช้ผู้
