จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วสบตาก่อนพูดขึ้น “เพราะฉะนั้นข้าเลยอยากคุยกับท่าน”
ชายคนนั้นวางถ้วยน้ำชาลง มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่สามารถอธิบายได้ “โอ้”
“สามเดือน ข้าให้เวลาท่านสามเดือน” ชายหนุ่มไม่ได้รับปาก “หลังจากนั้นล่ะ”
“พวกเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” ฮูหยินสามพูดเสียงเรียบ “หลายปีขนาดนี้แล้ว เรื่องไร้สาระเช่นนี้ควรจบลงเสียที”
ชายหนุ่มไม่พูดอันใดต่อ ฮูหยินสามหัวเราะอย่างเย็นชา “ท่านคงไม่คิดว่าพวกเราจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปใช่หรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็อายุมากแล้ว ไม่ได้สาวสะพรั่ง มีอันใดน่าสนใจกัน”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองไปที่ใบหน้าของนาง เขายื่นมือออกไปราวกับไม่สามารถควบคุมตนเองได้เพื่อสัมผัสใบหน้านั้น
ฮูหยินสามผละออกทันทีที่ถูกสัมผัสนั้น ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ แล้วถอนมือออก “ช่างเถอะ ในเมื่อท่านอยากสะสาง ข้าคงทำได้แค่ทำตามที่ท่านต้องการ แต่ว่าเงื่อนไข…”
“สามเดือน!” ฮูหยินสามกล่าวอย่างหนักแน่น “นี่คือเส้นตายของข้า หากท่านปฏิเสธ ข้าก็จะมัจฉาตายตาข่ายขาด[1] แล้วก็จะไม่ช่วยทำให้ท่านสมปรารถนา”
“ฮึๆ…” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ “ท่านเข้าใจความหมายของข้าผิดไปนะ”
“ท่าน…” ชายคนนั้นมองมาที่นาง “เจ้าไม่ต้องนอนกับข้าอีกต่อไป แม้แต่น้องหกเองก็ด้วย ข้าเองก็จะช่วยท่านจัดการ วันรุ่งขึ้นข้าจะเขียนจดหมายขอให้พี่ใหญ่เชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมา ส่วนเจ้าช่วยข้าสักเรื่องเป็น
