โชคดีที่เรื่องที่ฮูหยินทั้งสามคนคิดไม่ได้เกิดขึ้น หมิงเฉิงลากหมิงเวยเข้ามาข้างใน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างตะกุกตะกัก จนทั้งสามท่านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ฮูหยินสามมองไปที่บุตรสาวด้วยความรู้สึกสับสน นางไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน
หลายวันมานี้บุตรสาวของนางกลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่ใช่ว่านางไม่สังเกตถึงความผิดปกตินี้ แต่คิดเพียงว่าลูกคงตกใจกลัวเท่านั้น
ตอนที่เสี่ยวชียังเล็กนางกับสามีพาไปหาหมอที่มีชื่อเสียง แต่พวกเขาบอกว่านี่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย หลังจากนั้นผ่านมาหลายปีพวกเขาก็หมดหวัง
คาดไม่ถึงว่าในวันหนึ่ง ทุกสิ่งเลวร้ายจะมีสิ่งดีๆ ซ่อนอยู่
“น้องสะใภ้สามๆ!” มือฮูหยินสองที่จับแขนเสื้อนางกำลังสั่น “เจ้าจำได้หรือไม่ ตอนที่เสี่ยวชียังเล็ก ครั้งหนึ่งได้พบหมอเทวดาเขาบอกว่าที่เสี่ยวชีไม่หายก็เพราะนางไม่ได้ป่วย แต่นางสูญเสียจิตวิญญาณ! คนเรามีสามจิตสี่วิญญาณ จิตวิญญาณของนางไม่ครบ นางจึงเกิดมาโง่เขลา น้องสะใภ้สาม!”
ฮูหยินสามน้ำตาซึมนางพึมพำ “จำได้ ทำไมข้าจะจำไม่ได้เล่า…”
นางจับคอเสื้อตรงหน้าอกแน่น มีความสุขจนหายใจไม่ออก นางเก็บประวัติการรักษาทุกอย่างของบุตรสาวไว้ตั้งแต่ยังเล็กจนโต นานๆ ครั้งนางจะหยิบมันออกมาอ่านอย่างระมัดระวังซึ่งนางจำทุกคำบนนั้นได้อย่างชัดเจน
นางยังจำได้ ตอนที่เสี่ยวชีอายุสามขวบ พวกเขาได้พบกับหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า ครั้งแรกที่เขาเห็นเสี่ยวชีก็บอกว่าโรคนี้ไม่สามารถรักษาให้หาย
