ได้ เพราะนางสูญเสียจิตวิญญาณ ขอเพียงแค่หาจิตวิญญาณทั้งหมดให้ครบเท่านั้น นางถึงจะฟื้นตัวได้ แต่ผลการตรวจนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบจึงค่อยๆ ลืมไป ไม่มีผู้ใดพูดถึง
ตอนที่หมิงเฉิงอธิบายให้พวกนางฟังอย่างชัดเจนว่าเสี่ยวชีมีวิญญาณล่องลอยอยู่ข้างนอก สิ่งที่ท่านหมอเทวดาพูดมาเป็นความจริง!
จิต…จิตวิญญาณของนางที่หายไปกลับคืนมาแล้ว! เพราะฉะนั้นเสี่ยวชี…หายแล้วใช่หรือไม่
ฮูหยินสามคว้าไหล่ของหมิงเวย “เสี่ยวชี ข้าเป็นใคร”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้น “ท่านแม่”
ฮูหยินสามคิดว่ามันไม่ถูกต้อง เสี่ยวชีเป็นคนที่มีจิตใจเป็นเด็กแล้วก็ไม่ใช่ผู้ที่จะจำผู้ใดไม่ได้เลย นางใจเต้นอยู่พักหนึ่งปรับความคิดอยู่สักพักแต่ก็ไม่รู้จะพูดอันใดต่อ
เป็นหมิงเฉิงเองที่มีปฏิกิริยา เขาหันไปพูดกับหมิงเวย “เสี่ยวชี เรื่องที่น้องพูดกับพี่สี่เมื่อสักครู่ เล่าให้ฟังอีกรอบได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ” แล้วหมิงเวยก็เล่าสิ่งที่นางพูดไปให้ฟังอีกรอบ ฟังนางพูดออกเสียงอย่างชัดเจน น้ำเสียงของนางก็ไม่ต่างจากคนทั่วไปยังมีอะไรที่น่าสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก แล้วฮูหยินสามก็เข้ามากอดนางแล้วร้องไห้
ฮูหยินสองส่งคนออกไปรายงานให้ฮูหยินผู้เฒ่าทราบแล้วพูดปลอบใจ “รอมาหลายปีกว่าจะได้พบเรื่องดีๆ เช่นนี้ ท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้นนักเลย เช็ดน้ำตาเสีย อย่าทำให้ลูกตกใจสิ”
“ใช่!” ฮูหยินสี่พูด “ในที่สุดวันเวลาที่ยากลำบากมาตลอดหลายปีก็สิ้นสุดลงแล้ว พี่สะใภ้สามไม่ต้องเสียใจแล้ว”
ห
