ผลลัพธ์ที่หมิงเซียงตามไปดูก็คือ…ตัวนาง รวมทั้งน้องหกและน้องเก้ากรีดร้องและวิ่งตามบอล หลังจากนั้นไม่นานนางก็รู้สึกว่ากระโปรงเกะกะจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับมาเล่นต่อ
หมิงเฉิงที่เล่นกับน้องชายและน้องสาวอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ไปล้างมือแล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหมิงเวย หมิงเวยนั่งบนชิงช้าที่เดี๋ยวแกว่งเดี๋ยวหยุด
“ได้ยินว่าสามวันก่อนน้องตกใจกลัว พี่สี่อยากรีบมาดูเจ้าแต่ท่านแม่บอกว่าเจ้าไม่สะดวก ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยัง”
“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หมิงเฉิงมองนางอย่างละเอียด รู้สึกว่านางต่างออกไปจากเมื่อก่อน หรือเพราะไม่ได้เจอกันนานหรือเปล่านะ
เขามักจะกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ แม้ว่าเสี่ยวชีจะจำเขาไม่ได้ แต่นางก็มักจะสนิทกับเขาอย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนครั้งนี้นางดูทำตัวห่างเหิน แม้แต่คำพูดยังไม่พูดออกมาสักคำ
“เสี่ยวชีโกรธพี่สี่หรือเปล่า” หมิงเวยหันหน้ากลับไป เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ามองนางอย่างระมัดระวังสายตาคู่นั้นมองมาอย่างรู้สึกผิด
“พี่สี่ไม่ดีเองที่ไม่รีบมาหาเจ้าทันที” ใจหมิงเวยคล้อยตาม นางตอบว่า “ข้าไม่ได้โกรธท่านพี่เจ้าค่ะ”
“จริงหรือ”
“จริงเจ้าค่ะ” หมิงเวยคิด “พี่สี่ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน” ท่าทีใกล้ชิดนี้ทำเอาหมิงเฉิงดีใจมาก “เรื่องอันใดหรือ พี่สี่จะช่วยเจ้าแน่นอน”
หมิงเวยพูดช้าๆ “ที่ข้าป่วยครั้งนี้ ดูเหมือนมีหลายเรื่องอยู่ในหัว ข้ามักจะรู้สึกสับสนมึนงง นึกไม่ออ
