ฝูเรียกนาง
“อืม” หมิงเวยถอดเสื้อคลุมและนอนลงบนเตียงอันอบอุ่น สายตามองไปยังด้ายแดงที่อยู่บนมือของตัวฝู
“ตัวฝู”
“มีอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”
“เจ้าอย่าถอดออกนะ” ตัวฝูก้มหน้าลง เมื่อเห็นว่านางมองไปที่ใดก็ยิ้ม “เจ้าค่ะ นี่เป็นของที่คุณหนูให้ข้า ตัวฝูจะไม่ถอดมันเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหลับตาลง คุณหนูเจ็ดกับสาวใช้นางนี้มีชะตากรรมหยินหยางเหมือนกัน สาวใช้ข้างกายนางมีชะตาชีวิตหยางบริสุทธิ์ เป็นไปได้หรือไม่ว่าที่นางถูกสวรรค์ส่งมาเวลานี้เป็นชะตาฟ้าลิขิต
……..
นอกหน้าต่างมืดมิดน้ำค้างแรง ฮูหยินสามสวมเสื้อคลุมศีรษะ พร้อมออกไปข้างนอก
แม่นมถงเดินเข้ามา “ฮูหยินที่สวนยังมีสิ่งชั่วร้ายนั่นอยู่ วันนี้ไม่ออกไปดีกว่าไหมเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยืนนิ่งไม่ไหวติง “แม่นมวางใจเถิด ข้าไม่ไปแถวทะเลสาบ ไม่มีอันใดเกิดขึ้นหรอก”
“แต่ว่า…” ฮูหยินสามยกกระโปรงแล้วออกไป แม่นมถงจำต้องเรียกสาวใช้ “ซู่เจี๋ย เจ้านำเตาอุ่นมือไปด้วย กลางคืนลมแรง ถือโคมไฟให้ระมัดระวังด้วย…”
“เจ้าค่ะ แม่นม!” สาวใช้ตอบรับด้วยรอยยิ้ม
เจ้านายและสาวใช้เดินออกไปด้วยกัน ไม่ทันไรก็เดินห่างไปไกลเสียแล้ว
จนกระทั่งแสงไฟเล็กๆ นั้นหายไป แม่นมถงจึงละสายตาแล้วค่อยๆ กลับเข้าห้องไป ใบหน้าแก่ชรานั้นมีเงาบดบังไปทั้งใบหน้า
ในคืนที่เงียบสงัดสาวใช้ที่มีหน้าที่เฝ้าชาเห็นแสงไฟจากข้างนอกหน้าต่าง นางถูมือแล้วถามสาวใช้ด้านข้างตนว่า “ดึกดื่นปานนี้แล้วฮูหยินไปที่ใดกัน ไม่ใช่ว่าในสวนมีผีหรอ
